Het Soulslike-genre raakt steeds voller, waardoor nieuwe titels moeite hebben om op te vallen. Wuchang: Fallen Feathers bereikt niet de top van zijn sterkere concurrenten, maar levert een degelijk uitgewerkt pakket van bekende genre-elementen, met enkele originele ideeën voor combat-aanpassing en een unieke dynamische moeilijkheidsgraad.

Je speelt als Bai Wuchang, een doorgewinterde piraat die is besmet met een bovennatuurlijke plaag genaamd de Feathering. Deze ziekte verandert slachtoffers in bloeddorstige, hersenloze wezens. Wuchang zelf ontsnapt aan dit lot, maar raakt zijn geheugen kwijt. Terwijl de Feathering door een overtuigend vormgegeven Ming-dynastie-China raast, is het aan jou om je demonische krachten te gebruiken, de bron van de plaag te vinden en uit te roeien, een remedie te ontdekken en je herinneringen terug te krijgen. Het verhaal is middelmatig en eindigt, in mijn ervaring, abrupt en onbevredigend, afhankelijk van de gekozen eindes. De art direction is sterk, maar de grafische kwaliteit en prestaties (gespeeld op een standaard PS5) waren wisselend, wat soms de ervaring beïnvloedde.

Combat en gameplay Het gevecht is het hoogtepunt van Wuchang, met duidelijke inspiratie uit Bloodborne. Gevechten voelen als een dans: agressief aanvallen terwijl je schade ontwijkt om binnen bereik te blijven. Goed getimede ontwijkbewegingen vullen je mana, genaamd Skybound Might, waarmee je spreuken kunt gebruiken. Het is slim hoe het spel vaardigheid beloont: alleen ontwijken en counteren met spreuken, zoals een vurige speer of een brandende schedel, is een volwaardige strategie.

Het spel biedt spelers een enorme hoeveelheid systemen om hun speelstijl aan te passen: verschillende wapens (ieder met grote skilltrees), augmentaties en passieve perks. Wapens kunnen worden uitgerust met drie perkstenen en Bai Wuchang kan tot vier “needles” in haar demonische arm steken om wapens te versterken, bijvoorbeeld met vuurschade of health-leech effecten. Het wisselen van wapens ontgrendelt unieke speciale aanvallen afhankelijk van je loadout, wat strategie extra gelaagd maakt. Hoewel dit in het begin overweldigend is, belonen de uitdagingen van het spel het experimenteren met verschillende speelstijlen. Elke wapenklasse, van zwaarden tot speren en bijlen, heeft unieke aanvallen en eigenschappen. Zo kan Wuchang zelf niet blokkeren, maar bijlen wel – handig voor defensief ingestelde spelers. Magische spelers kunnen beter short swords gebruiken. Door langzaam nieuwe wapens in te voeren, raak je vertrouwd met wat je hebt, wat progressie een gevoel van meesterschap geeft.

Een minpunt is dat de enorme skilltrees restrictief zijn. Cruciale stats zoals stamina en gezondheid kun je niet vrij verbeteren; je moet bepaalde routes volgen om upgrades te ontgrendelen. Het voelde soms frustrerend om honderden skillpoints te besteden om een speciale aanval te krijgen die ik niet nodig had, alleen om wat +1 stamina upgrades mee te pakken.

Dynamische moeilijkheid Een interessant systeem is de Madness-meter: bij herhaaldelijk overlijden stijgt je aanval, maar ontvang je ook meer schade. Hierdoor word je een soort glass cannon, wat extra spanning toevoegt aan gevechten. Zodra Madness zijn piek bereikt, verschijnt een mini-baas, de Inner Demon, in plaats van je verloren XP. Deze uitdaging geeft een deugdelijke beloning en verhoogt de adrenaline, al werd de Inner Demon minder bedreigend naarmate ik sterker werd.

Werelden en moeilijkheidsgraad De biomen, van besneeuwde paleizen tot helleachtige bossen, volgen een vrij lineair pad. Verkennen draait vooral om het vinden van shortcuts en verborgen items, met af en toe oneerlijke level-gevaren. De moeilijkheid is uitdagend maar beheersbaar: sommige baasgevechten kosten me vijf à zes pogingen, de grotere uitdagingen vragen finesse en lichte grinding. Het voelt “comfortabel moeilijk”: uitdagend genoeg voor voldoening, maar zelden overweldigend. Conclusie Wuchang: Fallen Feathers is competent en leuk, met enkele slimme ideeën, maar blijft grotendeels een bekende Soulslike-ervaring. Het is als junkfood: smakelijk, met een paar opvallende ingrediënten, maar het blijft niet lang hangen in je geheugen. Het spel revolutioneert het genre niet, maar levert een degelijke en plezierige uitvoering van een geliefd concept.