Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection heeft me niet omvergeblazen. Het verhaal is redelijk vermakelijk, het gevecht is soms vermoeiend, en ik zou het geen onmisbare RPG noemen. Toch was mijn tijd met de game vaker aangenaam dan niet, en het was fijn om het Monster Hunter-universum opnieuw te bezoeken, ruim een jaar na het voltooien van Monster Hunter Wilds. De grootste prestatie van Twisted Reflection is het geven van een prachtige visuele vernieuwing aan de serie en het brengen ervan naar moderne consoles. De vlammen waren een genot om naar te kijken, ook al bliezen ze me niet volledig omver. In Twisted Reflection speel je als de prins of prinses van Azuria, een koninkrijk vol Riders — mensen met de gave om Monsties te temmen en te berijden. Als Ranger ben je een stap boven de gewone Rider: je rijdt Monsties in gevechten én verzamelt monstereieren in het wild om ecosystemen te herstellen. Wanneer een magische omgevingsdreiging genaamd de Encroachment een naburig koninkrijk naar de rand van oorlog drijft, trek jij met je team van Rangers eropuit om de dreiging te stoppen en het conflict af te wenden. Het relatief rechttoe rechtaan verhaal is niets bijzonders, maar hield mijn aandacht af en toe vast met een plotwending of indrukwekkende set piece — met name het einde. Het zwakste element is Rudy, je katachtige Palico-metgezel, wiens overdreven beschermende en opvliegende natuur me regelmatig frustreerde. Bijna elk ander personage is kalm en bezonnen, waardoor Rudy's uitbarstingen als een zere duim opvallen en hem moeilijk te steunen maken.

Toch kan Rudy's houding de prachtige tussenfilmpjes niet bederven. Capcom heeft de visuele stijl volledig vernieuwd voor dit derde deel, en dat was een fantastische keuze. De wereld is nog steeds kleurrijk en levendig, maar met een iets realistischere rand. Op de Switch 2 kwamen er wel regelmatig texturen laattijdig inladen na snel reizen of tijdens tussenfilmpjes in de wereld — opvallend, maar nooit echt storend, zeker omdat het nooit voorkwam tijdens gevechten. Gevechtsanimaties zijn vloeiend, en de Kinship Skills — spectaculaire ultieme aanvallen met verrassend veel visuele variatie — zijn een persoonlijk hoogtepunt. De Monster Hunter Stories-serie heeft altijd goed werk geleverd in het vertalen van de actie van de hoofdgames naar een beurtgebaseerd formaat, en Twisted Reflection vormt geen uitzondering. Wapens zijn trouw overgenomen; wie de hoofdserie kent, kan zijn strategie makkelijk omzetten naar een beurt-voor-beurt aanpak. De serie gebruikt ook een steen-papier-schaar-formule voor aanvalsstijlen: wanneer jij en een vijand elkaar tegelijkertijd aanvallen, bepaalt je aanvalsstijl of je extra schade uitdeelt of ontvangt. Kracht verslaat techniek, techniek verslaat snelheid, en snelheid verslaat kracht. Monsters kiezen doorgaans één stijl en schakelen over na het oplopen van schade. Dit voegt een laag van complexiteit toe die ik steeds meer begon te waarderen, zeker in combinatie met de elementaire types van wapens en Monstie-aanvallen. Na verloop van tijd werden gevechten echter mild vermoeiend. Late-game-gevechten duren erg lang, en individuele aanvallen lijken soms nauwelijks een deuk in de gezondheidsbalken van vijanden te maken. Sommige vijanden in de laatste hoofdstukken delen ook buitensporig veel schade uit, en ik stuitte minstens twee keer op enorme niveausprongen in de sloturen. Beide keren dwong dit me urenlang zijquests te grinden om het vereiste niveau te bereiken — wat het verhaalmomentum flink verstoort. De zijcontent is over het algemeen eenvoudig en vergeetbaar, maar de verhaallijn-zijquests van metgezellen waren een aangenaam onderdeel. Je vijf bondgenoten hebben elk vier hoofdstukken aan persoonlijke zijquests die vrijkomen naarmate je vordert. Sommige personages krijgen weinig schermtijd in het hoofdverhaal, dus het is fijn om hen te verkennen in deze luchtigere missies. De beloningen zijn ook de moeite waard — ze ontgrendelen cruciale craftingrecipes en significante upgrades voor metgezellen en hun Monsties. De rest van je tijd besteed je waarschijnlijk aan het plunderen van Monster Dens voor eieren, die uitkomen tot Monsties die je aan je team kunt toevoegen. Je kunt ze ook terug in het wild vrijlaten om hun populatie te laten groeien en de kwaliteit van beschikbare eieren te verbeteren. Het is een ontspannen en bevredigende bezigheid, perfect voor bij een podcast. Het uitkomen van eieren onthult ook schattige babyversies van iconische monsters — iets waar ik nooit genoeg van kreeg. Een terugkerend thema in de Monster Hunter-serie is de milieufilosofie, en die doordringt elk element van Twisted Reflection. Eieren uitbroeden en monsters vrijlaten toont dat personages écht om hun leefomgeving geven — iets wat in de hoofdgames, met de nadruk op doden, moeilijker over te brengen is. De game introduceert ook een invasief monstensysteem waarbij het verslaan van verstorende wezens zeldzame soorten terug naar een gebied kan laten keren. Het is een leuke ontdekking, maar weinig noodzakelijk buiten enkele verhaalsmomenten. Mijn bezwaren bij Monster Hunter Stories 3 zijn relatief klein. Het is een RPG die op veilig speelt — wat grote misstappen vermijdt, maar ook weinig indruk achterlaat. Ondanks meer dan zestig uur in de wereld verwacht ik er weinig meer aan terug te denken nu ik de aftiteling heb gezien. Toch wegen de goede kanten op tegen de slechte, en ik heb geen spijt van mijn tijd als prins van Azuria. Al was het alleen maar voor het kijkplezier. Cijfer: 7.5/10

✅ Pro's

Prachtige visuele vernieuwing — kleurrijk en verfijnd Vloeiende gevechtsanimaties met spectaculaire Kinship Skills Sterk en gelaagd steen-papier-schaar gevechtssysteem Leuke en bevredigende Monstie-ei-verzamelmechaniek Verhaallijn-zijquests van metgezellen zijn aangenaam en de moeite waard Doordachte milieufilosofie geeft de wereld diepgang Trouwe vertaling van Monster Hunter-gameplay naar beurtgebaseerd formaat

❌ Con's

Verhaal is degelijk maar weinig memorabel Rudy de Palico is een irritante en onsympathieke metgezel Late-game-gevechten worden lang en vermoeiend Onverwachte niveausprongen dwingen tot urenlang grinden Textuurinlading bij snel reizen op Switch 2 Invasief monstensysteem te gemakkelijk te negeren Zijcontent buiten de personageverhalen is saai en vergeetbaar