De reputatie van Fatal Frame II is altijd al intrigerend geweest. Overdreven uitspraken zoals "de engste game ooit gemaakt" zijn vaak geassocieerd met het PlayStation 2-spel uit 2003, en na het spelen van de remake begrijp ik eerlijk gezegd waarom. Fatal Frame II is angstaanjagend met zijn bijna constante schrikmomenten, onderdrukkende sfeer, moeilijke vijanden en misschien iets te veel duisternis. Maar meer dan angst was de emotie waarmee ik regelmatig worstelde: frustratie. Fatal Frame II: Crimson Butterfly Remake volgt, net als het origineel, de tweelingzussen Mio en Mayu terwijl ze het vervloekte Minakami Village verkennen — een dorp dat letterlijk vergeven is van boze geesten. Het verhaal is opzettelijk vaag en soms verwarrend, maar weet toch te boeien terwijl de meisjes worden meegesleurd in de terreur van het dorp, zijn geschiedenis en een dreigend moordritueel. De stille sfeer en de karakterisering van de zusterrelatie zijn goed uitgevoerd — maar het vechten tegen geesten, de primaire actie van de game, is frustrerend en bederft de stemming keer op keer.

Het basisidee van een camera gebruiken om aanvallende geesten te verslaan is sterk, zoals dat al was toen de franchise in 2001 debuteerde. Door de lens kijken terwijl een geest op je af schuifelt en wachten tot het laatste moment om een foto te "schieten" is echt beangstigend. Maar elk gevecht met een geest duurt te lang. De eerste ontmoeting met elke vijand is gespannen en leuk, maar hoe langer je foto's maakt van dezelfde boze geestvrouw met de grote mouwen, hoe minder eng ze wordt. Ik was zo gefrustreerd door de tijd die het kostte om een geest te verslaan — zeker vroeg in de game — dat ik me afvroeg of ik het basisconcept fundamenteel verkeerd begreep. Ik herlas tutorials en zocht zelfs gameplay van het origineel op. Maar nee, het is bewust zo ontworpen. Meerdere geesten tegelijk toevoegen verhoogt de ergernis eerder dan de angst. Heen en weer rennen in een kleine kamer terwijl meerdere geesten om beurten proberen je te grijpen in een ritme dat fotograferen van geen van beiden mogelijk maakt, houdt al snel op eng te zijn. Alsof ik de onsterfelijke zielen van de ondoden probeer te verslaan, maar ze ondertussen ook nog meerdere fotohoeken aanbied voor een Instagram-post. Dan zijn er ook nog de momenten waarop geesten Aggravated worden — ze herstellen hun gezondheid en nemen nog minder schade van je foto's. De in-game term "Aggravated" is eigenlijk perfect, want dat is precies hoe ik me voelde elke keer dat het gebeurde. Het upgraden van de camera en het verbeteren als fotograaf naarmate het spel vorderde hielp enigszins, maar de frustratie was nooit volledig weg te nemen. De schrikmomenten zijn ook overdadig en te frequent. Fatal Frame II leunt er zwaar op om de speler te ontregelen, maar het wordt al snel te veel. Reiken naar items kan een schrikmoment veroorzaken. Deuren openen kan een schrikmoment veroorzaken. Door de lens kijken naar een vijand leidt ook regelmatig tot geesten die plotseling voor je verschijnen en schreeuwen. Het is een onvermijdbare aanval die niet te voorspellen is, wat me boos maakte in plaats van bang. Na verloop van tijd zijn alle trucs herkenbaar, en hoewel ze effectief zijn en me deden opschrikken, voelen ze al snel goedkoop en gekunsteld aan. Toch waardeer ik de setting en de personages van Fatal Frame II. De stille momenten tussen de gevechten en schrikmomenten door zijn sfeervol en etherisch op een manier die ik bewonder. De algehele technische stabiliteit is matig — laadtijden zijn lang, al zijn ze gelukkig niet te frequent — maar de game ziet er goed uit en de ingetogen stemacteerprestraties zijn verzorgd. Ik besteed graag tijd in Minakami Village, ook al zou ik er nooit in het echt naartoe willen. Maar het grootste deel van Crimson Butterfly speelt zich achter de camera af, en dat is precies waar ik het meest gefrustreerd was — en, wat telt, het minst bang. Cijfer: 6/10

✅ Pro's

Uniek en intrigerend cameragevechtssysteem Angstaanjagende sfeer en onderdrukkende omgeving Goed uitgewerkte zusterrelatie tussen Mio en Mayu Mooie visuele stijl en verzorgde stemacteerprestraties Stille momenten zijn sfeervol en etherisch Boeiend en mysterieus verhaal ondanks de vaagheid

❌ Con's

Gevechtssysteem duurt te lang en remt de angstfactor Schrikmomenten zijn te frequent en worden al snel voorspelbaar Meerdere geesten tegelijk verhogen ergernis in plaats van angst Aggravated-geesten zijn frustrerend en verlengen gevechten onnodig Matige technische stabiliteit met lange laadtijden Angst maakt snel plaats voor frustratie in vrijwel elk gevecht