Third-person actie-shooters bestaan al lang, dus het is vrij zeldzaam dat er écht nieuwe ideeën aan bod komen. Pragmata's grootste prestatie is dat het er toch in slaagt een frisse draai aan het genre te geven, door twee afzonderlijke mechanismen – hacken en schieten – tegelijkertijd te integreren tijdens gevechten. Hoewel Capcom's langverwachte actiespel ook wat tekortkomingen heeft, houdt die ene innovatie de ervaring boeiend, zelfs wanneer de rest van de game bekender terrein betreedt. Hugh is een specialist die wordt gestuurd naar een zakelijk maanstation waar 3D-geprinte omgevingen, robots en andere objecten worden onderzocht en gebouwd in opdracht van een moreel twijfelachtig en winstgericht bedrijf op Aarde. Na een rampzalige aankomst wordt hij gedwongen samen te werken met een opmerkelijk geavanceerde robot die hij Diana noemt – een robot die er opvallend genoeg uitziet als een schattig klein meisje, compleet met alle bijbehorende manieren. Diana kan gevaarlijke robots hacken, Hugh beschikt over steeds verwoestendere wapens, en samen navigeren ze door het mysterieuze maanstation terwijl ze steeds grotere automaten opblazen. Ondanks vroege hints dat het verhaal iets wil zeggen over de gevaren van kunstmatige intelligentie of kunstmatige ervaringen, stelt Pragmata uiteindelijk geen diepgaande vragen en trekt het ook geen conclusies op dat gebied. De thematiek blijft kleiner en intiemer van schaal. Hugh en Diana vormen een gedenkwaardig duo, en hoewel de vader-dochter dynamiek behoorlijk voor de hand liggend is, komt de emotionele lading toch goed aan. De ruimtestation-omgeving voelt na de eerste paar uur wat steriel en eentonig, maar de setting wordt gered door de uitgebreide kunstmatige ruimtes die spelers doorkruisen naarmate het verhaal zich ontvouwt – van een nagebouwde New York City tot een holografische oceaankust. Het contrast tussen kale laboratoriumwanden en objecten zoals een 3D-geprint bos dat er levensecht uitziet, creëert een intrigerende achtergrond voor de gevechten.

Gevechten spelen zich af in compacte arena-achtige ruimtes waar verschillende soorten robots je proberen uit te schakelen. Elke vijand heeft zwakke plekken, eigen aanvallen en manieren om zichzelf te beschermen. Het is leuk om die eigenschappen te ontdekken en de confrontaties steeds beter onder de knie te krijgen, ook al voelen de basis schietmechanismen een beetje stijf en onhandig aan. Diana's hackabilliteit voegt broodnodige complexiteit toe. Door op een vijand te richten kun je, naast gewoon schieten, via de gezichtsknopjes een raster navigeren om die vijand te hacken en te verzwakken. Extra power-ups bieden nog meer manieren om vijanden te verstoren, te vertragen en te vernietigen. Dit alles gebeurt in real time, waardoor het balanceren van je hack met ontwijken en schieten erg vermakelijk kan zijn – zeker naarmate het spel meer variaties introduceert, zoals onvoorspelbare vijanden of rasters die haperen terwijl je ze navigeert. Pragmata leidt spelers door een grotendeels lineair hoofdpad dat soms wat op rails aanvoelt. Daarom waardeer ik de manier waarop elk gebied van het station verborgen kamers, extra gevechtsdoelstellingen, kleine platformsecties en andere geheimen verbergt die helpen bij de voortgang. Helaas is de in-game kaart weinig behulpzaam bij het navigeren door die ruimtes, waardoor ik regelmatig verdwaalde – zeker bij het terugkeren naar eerder bezochte gebieden. Gelukkig helpt een degelijk radarpingsysteem bij het opsporen van items. Tussen de gevechten door keren Hugh en Diana terug naar een schuilplaats voor karakter- en wapenverbeteringen, naast wat extra vaderdochter bonding momenten. Deze rustpauzes zijn een prettige afwisseling en geven een constant gevoel van vooruitgang, al vind ik het minder prettig dat je elke keer terug moet keren om je gezondheid, munitie en herstellaadjes aan te vullen. De nieuwigheid van de dubbele mechanismen begint na verloop van tijd wat weg te ebben en sommige gevechten gaan zich in de latere uren herhalen. Het is dan ook goed dat Pragmata zijn welkom niet overschrijdt: een volledige eerste playthrough duurt ongeveer 15 uur en sluit af met een bevredigende finale. Dankzij uitdagende trainingsmissies, New Game+ en een extra post-game modus gericht op gevechten en beloningen voor completionisten, biedt het spel meer dan alleen één enkele speelronde. Gamers klagen vaak dat grote uitgevers geen risico's nemen met nieuwe franchises en unieke systemen. Pragmata verdient dan ook veel krediet voor het tegendeel: het experimenteert bewust met iets onconventioneels. Het verhaal en de algehele structuur voelen een beetje als standaard kost, maar de prachtige futuristische graphics en het vindingrijke gevechtssysteem zijn sterke pluspunten.

Voordelen

Innovatief gevechtssysteem dat hacken en schieten tegelijk combineert Gedenkwaardig en emotioneel duo (Hugh en Diana) Creatieve en gevarieerde kunstmatige omgevingen Solide speelduur met New Game+ en extra post-game content Prachtige futuristische visuals

Nadelen

Basis schietmechanismen voelen stijf en onhandig aan Verhaal stelt geen diepgaande vragen ondanks interessante thema's In-game kaart is weinig behulpzaam Gevechten kunnen repetitief aanvoelen in de latere uren Verplicht terugkeren naar de schuilplaats voor herstel voelt omslachtig aan