Toen Until Dawn uitkwam, voelde het vernieuwend aan. Supermassive Games wist interactieve horror spannender en filmischer te maken dan veel andere games in het genre. Maar met Directive 8020 lijkt de studio steeds verder af te drijven van wat hun eerdere werk succesvol maakte. Ondanks sterke graphics en een interessante setting weet de game uiteindelijk weinig indruk achter te laten.

Directive 8020 speelt zich af in de toekomst, waarin een kleine groep astronauten op zoek gaat naar een nieuwe leefbare planeet terwijl de aarde langzaam onbewoonbaar wordt. De game begint sterk met een goede sfeer, mooie muziek en een mysterieus gevoel aan boord van ruimteschip Cassiopeia. Helaas zakt het verhaal snel in zodra de personages echt met elkaar beginnen te praten. De grootste zwakte van de game is het verhaal en de cast. De bemanning wordt constant neergezet als de slimste mensen op aarde, speciaal gekozen om de mensheid te redden. Toch maken ze voortdurend domme en onlogische beslissingen. Waar dat in horrorfilms soms grappig of spannend kan zijn, werkt het hier vooral frustrerend omdat de game steeds benadrukt hoe intelligent deze personages zouden moeten zijn.

Ook het verhaal zelf voelt erg cliché aan. Inspiratie uit films zoals Alien en The Thing is duidelijk zichtbaar, maar vaak voelt het meer als een goedkope kopie dan een eerbetoon. Veel plotwendingen zijn voorspelbaar en de mysteries worden zo simpel uitgelegd dat spanning en verrassing grotendeels verdwijnen.

Daarnaast haalt de game veel kracht weg uit je keuzes. Je kunt belangrijke momenten direct terugspoelen om andere beslissingen te maken. Daardoor voelen verkeerde keuzes of mislukte quick-time events minder belangrijk aan, omdat je bijna altijd opnieuw kunt proberen. Dat vermindert de spanning en emotionele impact van het verhaal.

Qua gameplay draait het vooral om stealth en het vermijden van vijanden in donkere ruimtes. Dat werkt technisch prima, maar wordt snel repetitief en zelden echt eng. Kleine extra’s zoals een deur-hack minigame en berichten sturen naar andere personages voegen iets toe, maar niet genoeg om de cast interessanter te maken.

Visueel is Directive 8020 wel sterk. De gezichten van personages zien er gedetailleerd uit, het ruimteschip oogt geloofwaardig en de alien-monsters zijn behoorlijk indrukwekkend ontworpen. Helaas kan de presentatie het zwakke verhaal en de frustrerende personages niet redden.

Pluspunten Sterke graphics en gedetailleerde gezichtsanimaties Goede sfeer en sci-fi setting Mooie soundtrack Interessante monsterontwerpen Enkele leuke minigames Minpunten Zwak en voorspelbaar verhaal Personages maken frustrerend domme keuzes Te veel geleend van Alien en The Thing Keuzes voelen minder belangrijk door rewind-systeem Gameplay wordt snel repetitief Weinig memorabele personages