Valor Mortis

Algemene indruk

Valor Mortis is een gedurfde nieuwe game van ontwikkelaar One More Level. Het neemt het niet alleen op tegen de uitstekende Ghostrunner-serie van de studio, maar ook tegen het almaar groeiende Soulslike-subgenre. Gelukkig slaagt het spel grotendeels op beide fronten: het creëert een nieuwe wereld waar ik graag meer van wil zien en een unieke first-person invalshoek op de actie. Het is te vaak oneerlijk pittig, vooral door bruut onevenwichtige gevechten in de eerste helft, en het neemt zijn interessante verhaalpremisse niet naar onverwachte plekken. Maar het kloppende hart is het gevecht en hoe dat samenkomt met het verkennen van dit nachtmerrieachtige Frankrijk uit de achttiende eeuw. Dat vormt een uitnodigende speeltuin om te proberen, te sterven en het opnieuw te proberen.

Verhaal en setting

William is gewoon een soldaat in Napoleons leger dat zich over heel Europa uitstrekt. Wanneer hij sterft, ontwaakt hij op een verwoest slagveld, waar de keizer rechtstreeks tegen hem praat, schijnbaar telepathisch. Op Napoleons bevel gaat hij verder en krijgt hij gedurende zo’n 25 uur BioShock-achtige controle over vuur, tijd en meer, die je met je linkerhand bedient. Die krachten zijn beperkt in aantal, maar vullen je gevechtsarsenaal mooi aan, dat vooral draait om zwaarden en vuurwapens. Uiteindelijk heb je meerdere vuurwapens, zoals een pistool en een musket voor de lange afstand, naast verschillende zwaarden en psychische krachten om de zombieresten van Napoleons leger en de verwoeste, vervloekte inwoners van het land te doden. De antwoorden op vragen als hoe en waarom Napoleon in je hoofd zit, waarom je de tijd kunt stoppen of waarom een magische, vervloekte chemische stof lijken van soldaten en dorpelingen weer tot leven wekt, zijn minder interessant dan waar je eigen verbeelding je naartoe brengt. Het verhaal is eenvoudig te volgen en veel minder vermoeiend om te begrijpen dan dat van andere games in het genre. Zijmissies voegen kleine staaltjes menselijkheid en mysterie toe, maar uiteindelijk liet de spannende premisse me aan het einde slechts matig enthousiast achter.

Gevechten en moeilijkheidsgraad

Het spelen zelf is een stuk leuker, al wordt de actie ontsierd door balansproblemen. Ik ben geen onbekende in het Soulslike-genre, dat wordt gekenmerkt door extreem moeilijke eindbazen, het verliezen van je belangrijkste valuta bij overlijden (die je moet terughalen) en rustpunten die de vijanden in de wereld resetten. Dat is allemaal aanwezig en het past goed bij de first-person gevechten van One More Level, die zijn aangescherpt door de ervaring uit de Ghostrunner-games. Maar de moeilijkheid slaat te vaak om in oneerlijkheid. Baasgevechten horen vaardigheidstests te zijn, examens om te checken of je let op alles in je gereedschapskist, maar de eerste helft van het spel is slecht gebalanceerd en geeft je geen ruimte om te leren en te reageren op vijanden. Eén keer geraakt worden en doodgaan geeft geen ruimte om te begrijpen wat ik fout deed. Dit probleem toonde zich vooral bij baasgevechten, maar zelfs gewone vijanden leken toegang te hebben tot willekeurige instant-kill-aanvallen.

Ik weet niet zeker of de tweede helft beter in balans is, of dat mijn upgrades voor uithoudingsvermogen, gezondheid en wapens me de kans gaven die ik in de eerste uren miste. Maar er komt een punt waarop Valor Mortis mooi in het soort uitdaging valt dat uitnodigt tot nog één poging.

Pareren is je beste vriend, al kun je ook blokkeren ten koste van wat gezondheid of opzij dashen. Leren hoe je gigantische soldaten, zombiehondachtigen en uit de hand gelopen laboratoriumexperimenten counter, is bevredigend. Dat geldt ook voor mijn psychische krachten: met vuur steek ik vijanden in brand en met stasis bevries ik ze, met explosieve effecten. Mijn sabel, rapier of claymore combineren met mijn op een shotgun lijkende donderbus of vuurhand moedigde me aan alles in te zetten wat ik had om te winnen. Het is onmogelijk om Valor Mortis uit te spelen zonder alle middelen te gebruiken, en het is duidelijk dat One More Level vertrouwen heeft in het gevecht dat het hier heeft gemaakt.

Beweging en verhaal naast de Ghostrunner- en BioShock-invloeden

Er zijn sequenties waarin William over muren moet rennen, moet grijpen, zich aan palen moet zwaaien en van het ene krimpende platform naar het andere moet springen. Dat is een stoot snelle adrenaline in de verder bewust langzame, gerichte gameplay. Het is geen verrassing dat One More Level dit soort actie meesterlijk beheerst, want dat maakt Ghostrunner zo goed, maar het herinnerde me ook aan wat ik beter vind aan die serie dan aan Valor Mortis. Ik vermoed dat dit een ongewenst neveneffect is.

Hetzelfde geldt voor de beste verhaalprestatie van het spel: een B-verhaal rond de Mice, verweesde kinderen die een ander soort leider zoeken na wat Napoleon hun thuis heeft aangedaan. Dat is duidelijk geïnspireerd door de Little Sisters-verhaallijn van BioShock. Er zit zelfs een bewust vertroebeld sterfelijkheidssysteem in om de Mice te helpen, dat enkele kleine scènes later in het spel beïnvloedt. Het is goed gedaan, maar niet zo goed als het bronmateriaal.

Verkenning en levelontwerp

Dit B-verhaal met de Mice, dat zich grotendeels in zijmissies afspeelt, is makkelijk te ontdekken omdat Valor Mortis op aantrekkelijke en lonende manieren van het hoofdpad afwijkt. Er zijn talloze items te vinden, zoals granaten of extra krachtige kogels, en ontelbare minibazen en zijmissies. Om die te bereiken moet je dit gehavende landschap vaak op manieren verkennen die het hoofdpad niet van je vraagt. Het is een bewijs van het hoofdstukontwerp van One More Level, want elk hoofdstuk brengt je naar een nieuwe locatie die voortbouwt op de vorige en tegelijk een eigen stempel op Williams avontuur drukt.

Conclusie

Ik ben zeker meer dan honderd keer doodgegaan van begin tot eind. Ik wou dat een flink deel van die sterfgevallen eerlijker was geweest: ik had er graag van geleerd in plaats van mijn irritatie te voelen toenemen. Wanneer de verschillende systemen van Valor Mortis in de tweede helft samensmelten tot een geheel in Franse legeruniformen, wordt het echter een spel dat veel van je vraagt en je inspanningen beloont met bevredigende beloningen, of in elk geval met de lantaarn om bij te rusten waar je zo om smeekte. One More Level’s eerste stap in het Soulslike-genre blijft achter bij zijn premisse, maar het is een zelfverzekerde stap in het genre die steunt op de eerdere expertise van de studio en iets spannends en nieuws levert.