Castlevania: Belmont’s Curse

Algemene indruk

Castlevania lag jarenlang stil, maar Belmont’s Curse brengt de serie met vurige passie terug. Er zijn honderden indiegames geïnspireerd door Konami’s gothic vampierenjachtspellen, wat de druk op de uitgever flink opvoert. Konami’s verrassende maar effectieve oplossing was een nieuwe ontwikkelaar aan te trekken: Evil Empire, vooral bekend van het aan Castlevania verwante Dead Cells. Het resultaat heeft een frisse kijk, een gloednieuwe hoofdpersoon en een scherpe uitvoering.

Verhaal en personages

Rose Belmont en haar vader Trevor zijn naar Parijs geroepen, een stad die onder bovennatuurlijke belegering staat. Rose wil zich bewijzen, deels om indruk te maken op haar vader, die Dracula 23 jaar geleden doodde, en deels omdat ze wraak wil voor haar behekste arm, een vloek van Dracula die van haar overleden moeder is doorgegeven. Het is een solide uitgangspunt. Het verhaal is niet bijzonder complex, maar Rose’ personageboog heeft hoogtepunten die me zullen bijblijven.

Nieuwkomers kunnen er zonder problemen instappen, al is het technisch een vervolg op Castlevania III, waarop de eerste twee seizoenen van Netflix’ Castlevania zijn gebaseerd. Je kunt zelfs stellen dat het een beter vervolg is op de serie dan op de game: de stijl en personageontwerpen hebben duidelijke anime-invloeden en sommige stemacteurs keren terug. Ik vond het leuk om hen in een nieuw licht te zien, zeker toen ze de fakkel aan Rose doorgaven. Tarotkaarten

Het beste voorbeeld van die fakkeloverdracht is een set tarotkaarten die Rose kreeg van haar overleden moeder, Sypha. Het is mijn favoriete mechanic in het spel. Elke kaart is een speciaal gemaakt vat voor de kracht van de machtigste figuren van Parijs, vriend of vijand. Terwijl je een doelwit nadert, verzamelt Rose aanwijzingen uit haar omgeving om hem op te sporen of te verslaan. Dat onderzoek varieert van wisselvallige, lineaire momenten vroeg in het spel tot cryptische missies over de hele kaart later. De creatief opgezette quests voor de laatste paar kaarten waren mijn favoriete momenten van het hele spel.

Zodra je je doelwit vindt, absorbeer je zijn ziel in een tarotkaart, waardoor Rose met hem kan praten. Wat begint als een eenzame reis wordt bijna een roadtrip, met een volle achterbank vol vijanden en bondgenoten die kunnen meepraten wanneer ze willen.

Elke kaart ontgrendelt ook een spreuk, van vuurballen en een magisch kruis tot een uitbarsting die vijanden in steen verandert. Er hoort ook een lijst met Works of Mercy bij: prestaties die je spreuken upgraden zodra je ze voltooit. Die variëren van “Gebruik deze spreuk 20 keer” en “Dood 44 skeletten” tot “Vind alle kamers in de Clock Tower”. Het geeft een leuke reden om vaardigheden te gebruiken die je anders misschien links laat liggen, wat fijn is als je aan het einde van het spel overweldigd raakt door opties. Ik werd meer dan eens van een spreuk overtuigd nadat ik achter upgrades aan had gejaagd.

Gevechten

De actie is prachtig. Rose is licht op haar voeten en wordt alleen maar lichter naarmate ze nieuwe vaardigheden krijgt, tot ze aan het einde een wervelwind van dood is. Met zes wapencategorieën, allerlei relics met voordelen en je kaartendeck heb je veel keuze in hoe je gevechten aanpakt. Ik wisselde constant van loadout, vaak midden in een gevecht, om me aan de opduikende vijanden aan te passen. De gevechten waren pittig genoeg om me scherp te houden zonder onmogelijk te zijn, en een vergevingsgezind checkpointsysteem voorkomt dat herhaalde sterfgevallen frustrerend worden. De inventieve en intense baasgevechten tegen Dracula’s gevolg zijn ook een groot hoogtepunt.

Verkenning en completion

Na 16 uur eindigde ik mijn playthrough met 92 procent voltooiing. Ik kon het niet laten terug te keren naar eerdere zones om de nieuwe gebieden te zien die ik met mijn nieuwe traversalvaardigheden kon bereiken, en het spel beloonde me daar steeds voor. Met twee dozijn wapens om te vinden, upgrades voor gezondheid en mana en zelfs enkele enorme optionele gebieden kijk ik uit naar de voldoening die me wacht als ik terugga om de 100 procent te halen.

Conclusie

Belmont’s Curse is een sterke herinnering aan waarom de Castlevania-serie zo invloedrijk is, met een rijke wereld, spannende gevechten en een kaart vol geheimen. Het eerbetoon aan de Castlevania’s van weleer is duidelijk, maar tegelijk blaast het de franchise nieuw leven in, waardoor ik uitkijk naar de toekomst. Castlevania is terug, en met Rose Belmont en Evil Empire zit het in goede handen.