Dragonkin: The Banished is een action-RPG in de stijl van Diablo, maar dan met veel draken. Serieus — draken zijn hier zo slecht en kwaadaardig dat hun bloed de wereld heeft gecorrumpeerd, wat jou het enkelvoudige doel geeft om ze allemaal op te sporen en de Drakenvorsten te verslaan. Dit betekent uiteraard grote monsters om te bevechten, buit om te verzamelen en ervaringspunten om te verdienen. De kern van Dragonkin is uitstekend. De besturing voelt vloeiend en responsief aan terwijl je door groepen vijanden hakt, verplettert en magie slingert. Je vaardigheden zijn krachtig en hebben een bevredigende impact — vijanden vliegen alle kanten op als je ze versloopt. Hoewel vijanden soms een willekeurige kant op worden geslingerd bij de dood, zelfs bij schade zonder impact zoals gif, wat er wat slordig uitziet. Visueel ziet de game er goed uit, zonder framevertraging tijdens het spelen, al is er af en toe een korte hapering tijdens tussenfilmpjes. De omgevingen zijn een echte uitblinker, vooral wanneer de camera dramatisch door een gebied zweeft om het te laten zien.

Het meest interessante onderdeel van de game is het vaardigheidssysteem. Je ontgrendelt vaardigheden niet bij het stijgen van een level, maar vindt ze als buit of als questrewards. Vervolgens plaats je ze in een hexagonaal raster om je actieve vaardigheden te bepalen. De truc is dat je rondom deze vaardigheden bonussen kunt plaatsen die ermee interacteren — van simpelweg meer schade tot een aanvalssnelheidsboost bij gebruik, of zelfs het activeren van Wyrmling-vaardigheden, uitgevoerd door de babydraken die je vergezellen. Die kunnen bliksemballen schieten, een tweede mini-draak oproepen om vijanden aan te vallen, of buffs op de speler werpen. Het is een zeer aanpasbaar systeem met veel ruimte voor creativiteit. Je kunt maar vijf vaardigheden tegelijk uitrusten, dus de rest van het — steeds groter wordende — hexraster is gewijd aan extra bonussen. Vaardigheden kunnen ook worden opgewaardeerd tot niveau vier afhankelijk van hoeveel buffs ze hebben geactiveerd. Zo had ik een vaardigheid waarbij mijn personage achterwaarts springt terwijl het een val plaatst, en ik voegde aanvalssnelheid, extra schade én een gifupgrade toe — perfect om grote groepen vijanden te verspreiden én te verslaan. Het enige probleem is dat er niet genoeg basisvaardigheden zijn. Al snel kom je dezelfde vaardigheden opnieuw tegen, enkel met andere hexbonussen. Het sorteren ervan is ook omslachtig — alleen iconen en kleuren voor zeldzaamheid, allemaal bij elkaar in een hexraster. De uitrusting kampt met een vergelijkbaar probleem, maar de grootste kwestie is simpelweg dat het saai is. Er is veel buit, maar het overgrote deel is een grote stap terug ten opzichte van wat je al hebt. Legendarische items zijn teleurstellend zwak — ze bieden nauwelijks meer dan een zeldzaam item. Dit is waarschijnlijk het grootste probleem van de game: zodra je de gewenste vaardigheden en een degelijke uitrusting hebt, is alles wat daarna valt eigenlijk waardeloos totdat er eindelijk een echte upgrade opdaagt. Daarnaast voelt het opwaarderen bij een nieuw level weinig betekenisvol aan, omdat het loskoppelen van vaardigheden van het levelsysteem betekent dat je enkel vier attribuutpunten toewijst die nauwelijks merkbaar effect hebben. Het verhaal van Dragonkin is ingewikkeld — niet oninteressant, maar zo omslachtig en langdradig dat je al snel de draad kwijtraakt. De omgevingen zijn ook te groot met te weinig vijandvariatie, waardoor ik mezelf betrapte op het gewoon doorrennen zonder vijanden te bestrijden omdat het te repetitief werd. Het stemacteren is wisselvallig, al zijn de grote draakschurken indrukwekkend en imposant neergezet. Naast je eigen ontwikkeling heb je ook Montescail, een stad die met je mee groeit. Je kiest simpelweg tussen upgrades — er is geen stedenbouw op een raster of resourcebeheer. De stad biedt diverse toevoegingen zoals een winkel, ringsmeden, Wyrmling-pantsersmeden en wapenverbetering. Snel reizen binnen de stad werkt via de rechter analoge stick, wat de camera spectaculair uitzoomt naar een overzicht van de hele stad — een kleine maar indrukwekkende touch. Wat moeilijkheidsgraad betreft: je wilt waarschijnlijk de moeilijkheidsgraad een tandje hoger zetten. Een van mijn vaardigheden — een pijlenregen over een gebied — is zo overweldigend krachtig dat ik er de meeste bossen mee doorsta. Dit maakt de game aan de gemakkelijke kant, hoewel ik af en toe onverwachte moeilijkheidspieken tegenkwam bij bepaalde bazen. Dragonkin: The Banished was voor mij een aangename verrassing. Het gaat de grote namen in het Diablo-genre niet van hun troon stoten, maar het vaardigheidssysteem is inventief en verslavend, en er zijn genoeg verfrissende ideeën om de moeite waard te zijn. Cijfer: 7/10

✅ Pro's

Vloeiende, responsieve en bevredigende gevechtsbesturing Uitstekend en creatief hexagonaal vaardigheidssysteem Wyrmling-vaardigheden voegen leuke extra laag toe Mooie omgevingen met indrukwekkende panorama's Stad-upgrades bieden leuke extra progressie Solide technische prestaties zonder noemenswaardige framevertraging

❌ Con's

Te weinig basisvaardigheden voor langdurige variatie Uitrusting en legendarische items zijn teleurstellend saai Verhaal is omslachtig en moeilijk te volgen Omgevingen te groot met te weinig vijandvariatie Levelsysteem voelt betekenisloos zonder vaardigheidsontsluiting Balanceproblemen — sommige vaardigheden veel te krachtig Sorteren van vaardigheden en buit is onnodig omslachtig