Op papier heeft Mafia: The Old Country veel potentie. Het keert terug naar een lineaire opzet, vermijdt zo de grootste problemen van Mafia III, verkent het vroegste deel van de seriegeschiedenis en speelt zich af in het geboorteland van de maffia: Italië. Het Siciliaanse platteland biedt een verfrissend contrast met de eerdere East Coast-steden van de franchise. Visueel is het een prachtige game, en met de uitstekende Siciliaanse stemacteurs klinkt het allemaal bijzonder authentiek. Helaas weet het spel zijn beloften maar deels waar te maken. Het verhaal is onderhoudend maar voorspelbaar, en de gameplay voelt repetitief aan, waardoor je op zoek gaat naar meer, net zoals bij de rest van het spel.

Na een vermakelijke proloog waarin Enzo’s achtergrond en ambitie duidelijk worden, ontwikkelt The Old Country zich voorspelbaar. Enzo trekt de aandacht van Don Torrisi, voltooit een reeks standaardopdrachten en wordt uiteindelijk met een bloedgelofte verwelkomd in de familie. Conceptueel klinkt dit interessant, maar in de praktijk betekent dit telkens dezelfde taken: op een paard of in een auto ergens naartoe, met iemand praten, weer terugkeren, en opnieuw iemand ontmoeten. Af en toe vecht je tegen vijanden, wat het spel probeert af te wisselen, maar dit levert maar middelmatige resultaten op.

In tegenstelling tot de eerdere Mafia-games is de protagonist nu opvallend stealthy, waarbij messen het belangrijkste wapen zijn. Voor veel van de gameplay sluip je van dekking naar dekking en vermoord je vijanden stilletjes. Het grootste probleem is dat vijanden vaak te eenvoudig af te leiden zijn. Gooi een voorwerp in de buurt van twee vijanden, en ze reageren allebei op dezelfde manier, waardoor het uitschakelen van vijanden saai en voorspelbaar wordt. Het mist diepgang en escalatie die je van stealth-games mag verwachten. De schietgevechten zijn leuker – het is bevredigend om vijanden met een shotgun te raken – maar ook dit verveelt al snel. Vooral de stedelijke omgevingen uit eerdere Mafia-games maakten die confrontaties interessant; het Siciliaanse platteland, hoe mooi ook, biedt minder spannende speelruimtes voor Enzo’s criminele activiteiten.

Af en toe breken baasgevechten de routine, maar elk gevecht voelt hetzelfde: een voorspelbare messenstrijd. Het idee om messen centraal te stellen in plaats van Tommyguns is interessant, maar het wordt onvoldoende benut. Net als bij de rest van het spel haalt The Old Country de beloften niet volledig.

Hoogtepunten zijn de uitzichten over Sicilië, de fraaie cutscenes, de uitstekende Siciliaanse dub en enkele leuke setpieces. Maar het merendeel van de ervaring haalt deze hoogtepunten niet.

The Old Country is geen slechte game, maar ook niet bijzonder goed. Het voelt “gewoon prima”: veilig en onschuldig. Er zit weinig nieuws in, en sommige elementen zijn zelfs beter uitgevoerd in eerdere games. Voor een prequel bewijst het vooral dat teruggaan in de tijd niet altijd leidt tot een interessant vooruitzicht.

Score: 6/10