Na The Final Shape had Destiny 2 een hoge standaard gezet. Die vorige grote uitbreiding bood een epische afsluiting van een decennium aan verhalen en gameplay. Met The Edge of Fate probeert Bungie een frisse koers uit te zetten voor toekomstige content, maar het resultaat stelt teleur. Voor het eerst sinds de lancering van het originele Destiny voelde ik, na het voltooien van deze uitbreiding, geen drang om verder te spelen.

Het verhaal brengt de Guardian naar een afgelegen planetoïde genaamd Kepler, waar een dreigende singulariteit zich aandient. Het plot probeert enkele geheimen van de mysterieuze groep de Nine te ontrafelen en introduceert een interessante nieuwe personage: Lodi, een man die uit de tijd is gevallen. Ook krijgen oude bekenden zoals Ikora Rey en The Drifter wat extra diepgang. Toch blijft het verhaal rommelig door een overvloed aan vreemde termen en een gebrek aan duidelijke richting. Wie is de echte vijand? Waarom vechten we precies? Hoe hangen alle verhaallijnen samen? Gedurende het grootste deel van de uitbreiding voelde ik me vooral verward en gedesoriënteerd tijdens de activiteiten.

Veel van de campagne-missies bevielen me niet. Ze leunen zwaar op nieuwe bewegings- en transportkrachten, zoals de “Matterspark”-vaardigheid waarmee je door kleine ronde gaten kunt rollen, een concept dat doet denken aan Metroid. Helaas werken de puzzels niet goed samen met het tempo van de game. Ze onderbreken constant het gevecht, het onderdeel waar ik normaal het meest van geniet. Encounters en baasgevechten verlopen daardoor gefragmenteerd, waardoor het moeilijk is om een vloeiend gevoel van actie te ervaren. Wanneer de nieuwe bewegingen geen afleiding zijn, blijft Destiny 2 echter uitblinken in zijn soepele en bevredigende gevechtssystemen. Kepler zelf is een teleurstellende locatie. Het voelt vaak claustrofobisch, met smalle tunnels en veel hergebruik van vijanden en assets. Kleine visuele verrassingen, zoals “timelost”-artefacten en een modern ogende trein, wekken interesse maar leveren weinig op. Toch zijn sommige grotere slagvelden leuk om te verkennen, en de kern van navigatie en verplaatsing blijft plezierig.

Na de campagne is er extra content in de vorm van sidequests en lore-uitbreidingen, maar veel hiervan voelt als herhaling van reeds bekende gebieden en gevechten. De nieuwe raid, Desert Perpetual, biedt zoals altijd een uitdagende en interessante eindgame voor groepen, maar er is veel voorbereiding nodig om eraan deel te nemen.

Bungie heeft het interface- en gear-systeem flink aangepast. Voor langetermijnspelers kan dit verwarrend zijn. Positief is dat de nieuwe tools het makkelijker maken om activiteiten te vinden die passen bij je niveau en speelstijl. De nieuwe setbonussen van uitrusting zijn leuk, maar het algemene nieuwe systeem van wapens en progressie voelde vlak aan. In een game die al bekend staat om grind en herhaling, biedt het nieuwe tier-gebaseerde systeem weinig motivatie.

Ik ben nog steeds een fan van het universum en de personages van Destiny, en ik blijf hopen dat de serie blijft groeien. Maar de overvloed aan valuta en systemen in The Edge of Fate werkt eerder ontmoedigend dan motiverend. Hoewel er potentieel zit in het thema van vrijheid en predeterminisme, weet deze uitbreiding op dit moment niet te overtuigen.