Al binnen de eerste minuut van Ninja Gaiden: Ragebound werd duidelijk dat ontwikkelaar The Game Kitchen een overtuigend argument heeft neergelegd voor de terugkeer van de serie naar het 2D-platform. Gedurende de ongeveer 12 uur durende ervaring combineert Ragebound prachtige pixelart, inventieve leveldesigns en sublieme gameplay, en levert zo een van de beste retro-throwbacks die ik ooit heb gespeeld.

Je stapt meteen in de actie als Kinji Monzu, die het Hyabusa Clan-dorp moet beschermen terwijl Ryu Hyabusa in Amerika bezig is met de gebeurtenissen uit Ninja Gaiden (1989). Het gevecht begint eenvoudig, met alleen zwaardaanvallen en de Guillotine Boost. Met deze boost, uitgevoerd door op het juiste moment te springen over een vijand of projectiel, kun je niet alleen schade toebrengen maar ook van hen afkaatsen. Deze techniek vormt de kern van Ragebounds platforming en wordt al snel gebruikt om gevaarlijke kloven te overbruggen, vuur te ontwijken of zelfs te ontsnappen aan rijdende treinen.

Als de Guillotine Boost de kern van de platforming vormt, is Kenji’s hypercharged attack het hart van de gevechten. Door gemarkeerde vijanden te doden of een deel van je gezondheid op te offeren, krijg je een krachtige, instant-kill-aanval. Ragebounds kracht zit hem in de unieke manieren waarop The Game Kitchen deze twee bewegingen combineert. Wanneer de tweede protagonist, Kumori, zich bij het gevecht voegt met een demonische fusie van Kenji’s ziel, krijgt je arsenaal ook projectielen, wat de intensiteit verder opvoert. Teal-gemarkeerde vijanden geef je een hypercharged attack via melee-aanvallen, terwijl roze-gemarkeerde vijanden moeten worden geraakt met Kumori’s projectielen. Hoewel elke vijand kan worden uitgeschakeld met gewone aanvallen, maken hypercharged moves het mogelijk om bepantserde of met een schild beschermde vijanden in één keer neer te halen, waardoor het ritme van de gameplay behouden blijft. Dit leert spelers snel de meest efficiënte manier om vijanden te verslaan.

The Game Kitchen kiest er slim voor om fouten minder te straffen, met behulp van checkpoints en toegankelijke opties, en legt in plaats daarvan de nadruk op de adrenaline die komt met het tempo van het spel. Het behalen van een S-Rank per level is niet verplicht, maar Ragebound voelt zo goed dat je het automatisch wilt proberen. Verzamelobjecten voegen extra diepgang toe: sommige talismannen verbeteren je vaardigheden, andere openen uitdagende geheime levels die je op je gemak kunt voltooien.

Kumori’s demonische kant zorgt bovendien voor demon altars in veel levels, kleine platform-uitdagingen die precisie en beheersing van haar moveset vereisen. Deze korte, intense uitdagingen laten perfect zien waarom Ragebound zo leuk is.

De combat-mechanics alleen al zijn bijzonder plezierig, en dat wordt versterkt door een indrukwekkend sidescrolling avontuur dat The Game Kitchen heeft gebouwd. De levels zijn van begin tot eind inventief en laten zien dat 2D-platforming nog steeds kan verrassen. In combinatie met dynamische pixelart en een geweldige soundtrack, prikkelt Ragebound constant alle zintuigen.

Ragebound is moeilijk om te voltooien en nog moeilijker om te perfectioneren, maar het is moeilijker om weg te leggen. Het spel is veeleisend zonder frustrerend te worden, boeiend zonder saaie momenten, en herinnert eraan dat hoewel Ryu’s moderne avonturen leuk zijn, de echte Ninja Gaiden-ervaring nog steeds in de originele dimensies te vinden is.