De geschiedenis van de Terminator-franchise in videogames is er een van wisselvallige resultaten. Ondanks een universum dat barst van de ingrediënten voor een goede game – explosies, robotskeletten en lasergeweren – zijn er veel missers en slechts een paar voltreffers geweest. Hetzelfde kan overigens gezegd worden van de filmreeks, maar Terminator 2: Judgment Day blijft een onmiskenbare klassieker: een actievol meesterwerk dat na meer dan 30 jaar nog steeds vermaakt. Terminator 2D: No Fate is een exclusieve bewerking van die film en probeert zowel de sfeer van de film als het tijdperk waarin deze uitkwam op te roepen. Als nostalgische reconstructie voelt No Fate precies goed, maar het is soms ook een frustrerende herhaling van gamedesign waar we inmiddels eigenlijk aan voorbij zijn.

Pixel-Perfecte Nostalgie Ontwikkelaar Bitmap Bureau is inmiddels een expert in het maken van pixel-art games die aanvoelen alsof ze rechtstreeks uit de jaren '90 komen. De art-direction van No Fate behoort tot hun beste werk tot nu toe. Het is een genot om de iconische beelden van Terminator 2 vertaald te zien naar klassieke arcade-graphics. De animaties van de personages, vijanden en robottanks zien er geweldig uit, en de tussenfilmpjes die de meest memorabele filmmomenten naspelen zijn buitengewoon charmant. De gameplay is rechttoe rechtaan en doet vooral denken aan de "run-and-gun"-stijl van Contra III: The Alien Wars, afgewisseld met een handvol visueel aantrekkelijke voertuiglevels die draaien om snelle reacties. Het grootste deel van de levels speel je met Sarah Connor, of een volwassen John Connor in een verwoeste toekomst. Je zet een paar stappen, bukt om vijanden neer te schieten en loopt weer verder. Het werkt goed en voelt solide aan, maar de herhaling sloeg bij mij op een gegeven moment toe. Zeker omdat je, om alles van de game te zien, dezelfde levels herhaaldelijk moet spelen. Als je na een uur spelen bij het voorlaatste level doodgaat en helemaal bij het begin moet herstarten, word je herinnerd aan een verouderde ontwerpstijl die ik persoonlijk niet heb gemist.

Afwisseling en Geheimen Gelukkig zorgt de game voor de nodige afwisseling om de herhaling te doorbreken. Er is een beat ’em up-level waarin je als de T-800 speelt en een stealth-level waarin Sarah ontsnapt uit het Pescadero State Hospital. Omdat je levels vaak opnieuw moet spelen, voelt het vinden van geheimen (zoals een beter geweer of extra continues) extra belonend en nuttig. Je zult ze bij elke nieuwe poging weer met plezier verzamelen.

Een Andere Kijk op de Film Wanneer je de aftiteling eenmaal bereikt, zijn er mogelijkheden om de campagne opnieuw te spelen en cruciale narratieve keuzes te maken. Deze leiden tot grote verhaalveranderingen en volledig nieuwe, originele levels. Ik vind deze optie erg leuk; het is boeiend om je een alternatieve versie van Terminator 2 voor te stellen (inclusief minstens één erg deprimerend einde). Het doet denken aan de bizarre film-naar-game vertalingen van vroeger, die er geen probleem mee hadden om flink af te wijken van het bronmateriaal.

Conclusie Terminator 2D: No Fate slaat de spijker op zijn kop als het gaat om het gevoel van een game die begin jaren '90 had moeten verschijnen. Als de game destijds was uitgekomen, zou hij waarschijnlijk vandaag de dag als een legendarische bewerking worden beschouwd. In 2025 blijft het een sterke retro-adaptatie van een geliefde film, maar wel een die gepaard gaat met enkele ouderwetse ontwerpkeuzes die tegenwoordig eerder irritatie dan plezier opwekken.

Pluspunten Prachtige Pixel-Art: De visuele stijl en animaties vangen de sfeer van de film en het tijdperk perfect.

Trouw aan het Bronmateriaal: De game zit vol iconische momenten en personages die fans direct zullen herkennen.

Creatieve Alternatieve Verhaallijnen: De mogelijkheid om keuzes te maken en nieuwe levels vrij te spelen voegt veel herspeelwaarde toe.

Gevarieerde Gameplay: De afwisseling tussen schieten, voertuigen en beat ’em up houdt de ervaring fris.

Minpunten Verouderd Save-Systeem: Het gebrek aan moderne checkpoints en het volledig opnieuw moeten beginnen na een "game over" kan erg frustrerend zijn.

Repetitief: Het herhalen van dezelfde levels om alle eindes te zien, wordt op den duur een sleur.

Simplistische Mechanieken: De basis-gameplay mist de diepgang die moderne 2D-shooters vaak wel bieden.

Eindoordeel: Voor fans van de film en liefhebbers van authentieke retro-ervaringen is No Fate een heerlijke trip naar het verleden. Je moet alleen wel bereid zijn om de frustraties van het gamedesign uit die tijd op de koop toe te nemen.