Arcade-racers kunnen enorm vermakelijk zijn, maar ze zijn zelden bijzonder diepgaand of complex. Screamer is één van de uitzonderingen. De game omarmt onbeschaamd veel klassieke arcade-elementen, maar gooit tegelijkertijd vrolijk nieuwe mechanismen, concepten, personages, verhaallijnen en aanpassingsopties naar de speler. De actie blijft snel en intens, maar wordt steeds verder beladen met ingewikkelde complexiteit. In het begin voelt deze diepgang lonend aan, maar naarmate meer en meer onderdelen op hun plek vallen, begint het geheel overdreven en omslachtig aan te voelen — wat afleidt van de kern van het plezier: een snelle, intense race. De wens om iets nieuws te proberen in een vaak saai genre is bewonderenswaardig, maar de vele mechanische onderdelen passen niet goed genoeg samen voor een onverdeeld positief oordeel. De Toernooимodus is zowel de centrale campagne als de introductie tot de vele personages en systemen van de game. Via dialoogzware gesprekken en enkele indrukwekkende anime-tussenfilmpjes vertelt Screamer het verhaal van een nabije-toekomst sci-fi racetournooi en een cast van emotioneel beschadigde coureurs die willen winnen. Het stemmenwerk is sterk, maar de vertelstijl staat altijd op elf. Alle personages zijn boos, verachtelijk of allebei, met weinig ruimte voor nuance. Het soap-opera-niveau melodrama begint na de eerste paar uur te vervelen — ik had niemand om voor te juichen. De hectische, beatgedreven soundtrack is evenzo energiek, maar uiteindelijk vermoeiend door zijn luidruchtige ijver; het is zeldzame spelmuziek die ik uiteindelijk moest uitzetten. De races zelf zijn strak en mooi vormgegeven, met fictieve supercars die over een indrukwekkende verscheidenheid aan uitdagende banen razen. Alles is levendig, en het snelheidsgevoel is bevredigend en verslavend. Bovendien ben ik een groot fan van Milestone's innovatieve besturing: het gebruik van beide analoge sticks samen om nauwkeurige controle over voor- en achterwiel te bieden. Het kost tijd om onder de knie te krijgen, maar als je het eenmaal begrijpt, voelt het erg vloeiend aan.

Naarmate het toernooi vordert, zorgt de schijnbaar eindeloze stroom aan aanvullende mechanische systemen voor een ineenstorting. Boost, sync, entropy, strike, shield, hype, overdrive, personagevaardigheden — elk nieuw element stapelt op het vorige, totdat het geheel zo overweldigend wordt dat het afleidt van het plezier van de razendsnelle racetempe. Semi-automatisch schakelen geeft boost, maar de visuele aanwijzingen bevinden zich aan de randen van het scherm, wat je afleidt van de aankomende bocht. Boosten bouwt aanvalsvermogen op, maar dwingt je daardoor om het af te vuren op ongelegen momenten. Vaardigheden verschillen per personage, en sommige hebben zeer nadelige effecten als je ze niet op het perfecte moment inzet — zoals je eigen auto opblazen. Deze problemen worden verergerd door frustrerende doelstellingen, zoals een race die vereiste dat ik tegenstanders van achteren uitschakelde (waardoor ik achteraan moest blijven) én tegelijkertijd de race moest winnen — niet onmogelijk, maar fundamenteel onintuïtief. De moeilijkheidsgraad is ook regelmatig grillig, met irritant rubberbanding van de computertegenstan­ders en races die springen van veel te makkelijk naar frustrerend moeilijk, wat de voortgang in het verhaal kan blokkeren. Tegen de tijd dat ik de eindaftiteling zag, was ik blij dat ik verder kon gaan. Gelukkig biedt de arcademodus volop flexibiliteit om te racen zoals je wilt. Verschillende leuke uitdagingsmodi bieden extra variatie, zoals checkpointraces of explosieve overdrive-runs waarbij je op maximale snelheid zo lang mogelijk rijdt voordat je ontploft. De auto-aanpassing is eenvoudig maar leuk, en laat je de visuele stijl van elk voertuig aanpassen. Ook de multiplayeropties zijn prijzenswaardig. Splitscreen voor vier spelers was ooit een standaard in het genre, maar is door velen verlaten — Screamer brengt het terug, en het werkte goed. Bovendien kunnen spelers online racen in groepen van maximaal 16 spelers, waar de concurrentie fel is. Het is bewonderenswaardig dat Milestone experimenteert binnen de arcade-raceformule, en hoewel het verhaal mij niet aansprak, waardeer ik de poging tot narratief in een genre dat daar zelden moeite voor doet. Toch beroven de moeilijkheidspieken, willekeurige doelstellingen en overgecompliceerde mechanismen Screamer van een deel van zijn plezier. Het is de moeite waard om te ervaren als voorbeeld van een ontwikkelaar die iets nieuws probeert — maar dit racegebeuren heeft misschien gewoon te veel bochten om een echte winnaar te zijn. Cijfer: 7/10

✅ Pro's

Strakke, mooie en snelle raceactie met een geweldig snelheidsgevoel Innovatief besturingssysteem met beide analoge sticks Indrukwekkende verscheidenheid aan banen en voertuigen Splitscreen voor vier spelers — een zeldzaamheid in het genre Online multiplayer voor maximaal 16 spelers Anime-tussenfilmpjes van hoge kwaliteit Solide stemmenwerk Uitdagende en leuke arcade- en challengemodi

❌ Con's

Veel te veel mechanische systemen die over elkaar heen stapelen Verhaal is melodramatisch en moeilijk om in te investeren Grillige moeilijkheidsgraad met irritant rubberbanding Sommige doelstellingen zijn onlogisch en frustrerend Soundtrack wordt na verloop van tijd vermoeiend Visuele aanwijzingen voor boost afleidend tijdens het rijden Moeite om de veelheid aan systemen goed op elkaar af te stemmen