Super Mario 3D World zou ongelooflijk zijn als ik niet al wist wie Mario was en waar hij voor stond.

Een groot deel van mijn teleurstelling over Super Mario 3D World heeft te maken met het feit dat Mario zich gewoon niet erg opgewonden voelt. Zelfs met de verhoogde bewegingssnelheden van de Switch-versie, heb ik nooit het gevoel dat ik 100% controle heb over mijn personages, wat nog wordt verergerd door een gebrek aan bewegingsopties (het ontbreken van een hinkstapspringen is een flagrante omissie). Super Mario 3D World speelt gewoon niet zo moeiteloos als ik van een Mario-game zou verwachten, een gevoel dat misschien nog wordt versterkt door deze heruitgave die op de hielen zit van de Super Mario 3D All-Stars van vorig jaar, een compilatie met enkele van Mario's beste 3D-uitjes. Voeg daar een gekke camera aan toe die de speler slechts een absoluut minimum aan controle geeft, en de Super Mario 3D World-ervaring voelt vaak meer frustrerende sterfgevallen aan dan de bevredigend precieze platformactie waarvoor de serie bekend staat.

Een zilveren randje voor Mario's strompelen is echter het toegenomen belang van de alomtegenwoordige power-ups van de serie. Hoewel eerdere afleveringen met weinig problemen kunnen worden aangepakt als gewone Mario, voelt een groot deel van de moeilijkere levels in Super Mario 3D World alsof ze zijn ontworpen met een unieke transformatie in gedachten, en god helpe je als je niet over de vereiste item. Dit kan ook een punt van frustratie zijn, maar het deed me de unieke vaardigheden waarderen die elke power-up naar de tafel bracht - zoals Cat Mario's klimvaardigheden of Boomerang Mario's langeafstandsitems grijpen - afgezien van het simpelweg geven van Mario een extra hit voordat hij stierf .

Waar Super Mario 3D World uitblinkt, is het levelontwerp. In plaats van op hun lauweren te rusten en spelers een eenvoudige verzameling met trope gevulde Mario-podia te geven, gingen de mensen bij Nintendo echt boven en buiten in het maken van levels met unieke gimmicks. Opvallende hoogtepunten (met uitzondering van de late game-levels waar ik niet over mag praten ondanks dat de game ouder is dan zeven) zijn onder meer:

Shadow Play Alley (2-3), die op een creatieve manier met perspectieven speelt. Shifty Boo Mansion (3-3), dat de lastige spookhuizen van Super Mario World nabootst met valse uitgangen, verborgen vallen en geheime verzamelobjecten. Uitgestrekte savanne (5-4), inclusief een enorm, open gebied waar Mario zijn innerlijke leeuw kan ontketenen. Searchlight Sneak (5-7), waarin Mario zijn beste Solid Snake-indruk maakt door kanonnen-activerende schijnwerpers te vermijden. En elk niveau met de Double Cherry, een item dat Mario kloont en je een extra personage geeft om op te letten elke keer dat je er een pakt. Het is chaotisch, rommelig plezier. Hoe ingewikkelder het niveau, hoe meer de Switch moeite heeft om bij te blijven. Ondanks dat het iets meer dan zeven jaar verwijderd is van zijn Wii U-debuut, is Super Mario 3D World nog steeds aan het puffen als er te veel effecten tegelijkertijd op het scherm verschijnen. En hoewel het probleem vluchtig is tijdens het hoofdavontuur, worden deze framerate-dalingen steeds schadelijker voor de ervaring in Bowser’s Fury, de gebundelde bonusgame die exclusief is voor de Switch-heruitgave.

Bowser’s Fury, voor degenen die het geweldige artikel van mijn maat Mike Fahey nog niet hebben gelezen, is in wezen Mario via Breath of the Wild. Traditionele Mario-banen zijn verspreid over een open wereldkaart zonder grenzen of laadzones, en het is aan de speler die ze aanpakken en wanneer. Dit zou op zichzelf best leuk zijn, maar je moet ook Bowser in de gaten houden, die om de een of andere reden in omvang is gegroeid en bedekt is met een inktzwarte rommel. Af en toe rijst King Koopa op uit de zee als een soort cartoonachtige Godzilla, die je aanvalt met vuurballen en laserstralen totdat je de kracht ontgrendelt om ook gigantisch te worden. Van daaruit is het een kwestie van deelnemen aan Power Rangers-achtige gevechten om Bowser weer in een rokende winterslaap te brengen. Wassen, spoelen, herhalen.

Het enige in het oog springende probleem is dat de gameplay vertraagt ​​tot een kruip wanneer Bowser verschijnt, waardoor je niet meer in staat bent om levels te voltooien. Dit wordt frustrerend als je niet genoeg Cat Shines hebt om Mario's superkrachten te activeren, omdat je dan ofwel op Bowsers driftbui moet wachten of moeilijke platformgedeelten moet voltooien terwijl hij je aanvalt. Gezien de prestatieproblemen is Bowser's Fury de eerste keer tijdens de voortdurende levensduur van de Switch dat ik verlangde naar een krachtigere machine, en ik hoop dat Nintendo bijna een vervolg aankondigt om dit soort technische tekortkomingen aan te pakken met grote games zoals het Breath of the Wild-vervolg en Metroid Prime 4 onderweg.

Dat gezegd hebbende, is Bowsers Fury zeker een dubbele duik in Super Mario 3D World waard, al was het maar voor een voorproefje van wat de toekomst van de Mario-franchise zou kunnen zijn. Er is iets magisch aan het (zij het beperkte) free-roaming-formaat, dat niet wordt vastgehouden door beperkingen zoals afgebakende niveaus en werelden, en ik kijk uit naar de dag dat Nintendo besluit om een ​​volledig spel in dezelfde geest te maken.

Super Mario 3D World + Bowser's Fury is in wezen hetzelfde spel op Switch dat sommigen van jullie misschien hebben meegemaakt op de Wii U. Hoewel het niet te ontkennen valt dat de nieuwe hardware de ambities van het spel soms niet kan bijhouden, is deze bundel op zijn best. kern weer een fantastische Mario-ervaring. Zeker, het verbleekt in vergelijking met de beste afleveringen van de franchise, met een beperkte moveset en prikkelende camerahoeken die vaak de fantasierijke stadia en power-ups bederven, maar net als pizza is 'slecht' Mario nog steeds verdomd goed.