Tijdens mijn tijd met een vroege herzienbare versie van Ori and the Will of the Wisps, ervoer ik meerdere lockups, intense framerate-stotteren en een bug die me na een dood naar de andere kant van de kaart bracht. Ik had een baasgevecht die ik een half dozijn keer had geprobeerd volledig te resetten toen ik de genadeslag kreeg. Toen ik het eindelijk af had op Xbox One, werd het geblokkeerd na de aftiteling en werd mijn opslagbestand gesynchroniseerd vanaf de pc-versie bij het opnieuw opstarten, waardoor ik twee uur aan voortgang verloor.

En toch is het nog steeds een van de beste games die ik ooit heb gespeeld.

Ik verwachtte dat mijn vroege recensie-exemplaar van Ori and the Will of the Wisps, het vervolg op de voortreffelijke puzzelplatformer Ori and the Blind Forest uit 2015 van Moon Studios, een beetje buggy zou zijn. E-mails bij de downloadcode waarschuwden voor meerdere bekende problemen en kondigden de komst aan van een 'day one'-patch die ze allemaal zou oplossen.

De e-mails suggereerden om te spelen op de krachtigere Xbox One X in plaats van de Xbox One S, omdat deze nog steeds werd geoptimaliseerd. Toen stelden ze voor om op pc te spelen in plaats van op Xbox, omdat de pc-versie een stabielere build was. Dit alles deed er allemaal niet toe. Ik speelde beide versies en ondervond veel problemen.

Ori and the Will of the Wisps werd uitgebracht op 11 maart en de beloofde day-one patch is komen te vervallen. Het spel hangt niet langer 30 seconden vast als ik op Start druk. De framesnelheid zakt niet langer naar een crawl onmiddellijk na het gebruik van de teleportatiemonteur. Ik kan nu naar het hoofdmenu gaan, iets wat ik eerder niet kon doen op de Xbox One.

Het hapert nog steeds kort wanneer het uit het pauzemenu op de console valt, maar de meer ernstige problemen en bugs lijken te zijn verholpen. Godzijdank. Het zou stom zijn geweest om een ​​spel vol vervelende bugs aan te bevelen - en toch zou ik dat helemaal hebben gedaan, op basis van mijn 15 uur met Ori and the Will of the Wisps. Ik zou elke screenshot van deze game inlijsten en aan mijn muur hangen.

Ori and the Will of the Wisps gaat min of meer verder waar Blind Forest was gebleven en begint met de geboorte van Ku, de laatste overlevende nakomeling van de boze-uilenbaas Kuru uit de vorige game. Met open armen verwelkomd in de geadopteerde familie van de glinsterende witte bosgeest Ori, groeit en bloeit Ku, overladen met genegenheid, gesmoord met knuffels en geliefd bij het publiek. Tenminste, totdat het tijd is om te vliegen.

Wanneer de inspanningen van de babyvogel worden belemmerd door een onderontwikkelde vleugel, repareert Ori Ku's zwakke ledemaat met Kuro's veer (een item uit de eerste game), en het paar start in een inspirerende vluchtreeks die slechts een klein beetje wordt opgetild door How to Train Your Dragon. Leuk weetje: uilen zijn tandeloos.

Ori en Ku volgen een groep vogels over de oceaan naar een nieuw land en rechtstreeks in een krachtige onweersbui, waarvan de woede het paar in verschillende richtingen op de grond doet vallen. Verloren en alleen, zoekt Ori naar Ku, en strompelt in een zoektocht om licht en hoop te herstellen in dit nieuwe land.

Om een ​​lang verhaal kort te maken, spel doet ons van babyuil houden, spel neemt babyuil weg, moet babyuil vinden. Er gebeuren andere uilgerelateerde dingen. Als er niets anders is, hebben de mensen van Moon Studios zich tussen de twee Ori-games bewezen als meesters in het laten huilen van uilen.

Gelukkig blinkt Moon Studios uit in meer dan alleen door strigiform geïnspireerd verdriet. Het schijnt ook dat spelers zich op hun gemak voelen bij het uitvoeren van gevaarlijke platformmanoeuvres. Ori's bewegingsbediening is ongelooflijk intuïtief, waardoor schijnbaar onmogelijke sprongen met complexe combinaties van sprinten, worstelen, springen en springen net zo natuurlijk zijn als een wandeling over straat.

Het helpt dat de wereld vakkundig is ontworpen om een ​​speeltuin te zijn voor Ori's verschillende doorreizende talenten. Hoewel dit nieuwe deel van de wereld van Nibel eruitziet als een uitgebreide handgeschilderde muurschildering, kleurrijk en chaotisch, is elke centimeter van de uitgestrekte kaart ontworpen met het oog op beweging.

Als een plek onbereikbaar lijkt, heeft Ori waarschijnlijk nog niet de juiste kracht verworven om daar te komen. In de kleuren van Metroid verwerft Ori nieuwe vaardigheden terwijl ze op jacht gaan naar hun uilenvriend en, later, de titulaire slierten, waardoor gebieden worden geopend die voorheen verboden terrein waren. Niet alleen zijn vaardigheden zoals rennen, worstelen en graven door zand essentieel voor Ori om hun zoektocht te voltooien, ze zijn ook de sleutel om de geheime gebieden van Nibel te ontdekken, die gevuld zijn met extra uitdagingen, zijmissies en power-ups.

Normaal gesproken is het mijn instinct om verzamelbare extra's over te slaan tijdens het spelen van een spel voor beoordeling, maar Ori and the Will of the Wisps maakt beweging en verkennen zo bevredigend dat het onthullen van geheimen net zo boeiend is als het volgen van het verhaal. Ik had veel sneller kunnen eindigen dan de 15 uur die het kostte (de stukjes die ik moest overnemen vanwege bugs niet meegerekend), maar ik raakte steeds op een zijspoor en vond het geweldig.

Dit is het oorsprongsverhaal van de meeste van mijn helden. (Schermafbeelding: Moon Studios, Kotaku)

De bijpersonages en hun bijbehorende zijmissies hielpen me zeker niet om op koers te blijven. In tegenstelling tot Blind Forest, een meer eenzaam, contemplatief soort platformavontuur, wordt de wereld van Will of the Wisps bevolkt door spraakzame wezens die Ori graag willen helpen bij hun zoektocht.

Voltooid spel in 15 uur op normale moeilijkheidsgraad, wisselen tussen pc en Xbox One met behulp van cross-save. 83 procent voltooiing.

Mijn favoriete personages zijn de oude dieren die tijdens hun reis als Ori's gidsen en soms obstakels dienen. Deze enorme, oogverblindende beesten zorgen ervoor dat Ori zich erg klein voelt, wat op zijn beurt Ori's prestaties nog indrukwekkender maakt. Ze zijn ook een uitstekende showcase voor de unieke, etherische kunststijl van Will of the Wisps. Toen deze grote jongen voor het eerst verscheen, belde ik mijn vrouw en we staarden even.

Will of the Wisps is in bijna alle opzichten groter dan Blind Forest. De wereld is groter. De cast is groter. De lijst met vaardigheden en items die Ori kan verzamelen, is groter. Met de toevoeging van meer sprekende karakters worden de emotionele momenten groter. De kikkers? Groter. Beren? Dezelfde. Dat is daar een dragende beer.

In het geval van Ori and the Will of the Wisps is groter beter - meestal. De grotere reikwijdte betekent dat er onderweg een paar dingen verloren gaan. Het is gemakkelijk om nuttige vaardigheden over het hoofd te zien (zoals waterademhaling), en sommige vaardigheden worden niet uitgelegd. Ik wist niet dat de bash-vaardigheid bepaalde muren kon doorbreken totdat mijn ongelooflijk behulpzame collega en medespeler Ari Notis het noemde terwijl ik deze recensie aan het schrijven was.

Evenzo realiseerde Ari zich niet dat gevechtsheiligdommen, speciale gebieden die spelers uitdagen met golven van vijanden, hem zouden belonen met nieuwe slots voor krachtverhogende scherven. Hoewel de gevechten enorm zijn verbeterd, met veel nieuwe slechteriken-vaardigheden, is Ori nog steeds een serie die meer gaat over verkennen dan over vechten, dus de drang om optionele gevechten over te slaan is sterk. Niet!

Met Will of the Wisps is de focus van de Ori-serie verbreed. Hoewel sommige details tijdens het proces vervaagd zijn, is het resultaat een game die veel uitgebreider is, maar nog magischer en hartverscheurend dan het origineel. Dat komt van iemand die net vijftien uur heeft doorgebracht met een vroege recensie-exemplaar vol fouten. Ik vermoed dat het nog beter is opgelost.