De Poolse studio Reikon Games bestaat pas sinds 2014, maar heeft in tien jaar tijd een stevige naam opgebouwd met stijlvolle, actiegerichte cyberpunkgames. Hun debuut, Ruiner uit 2017, was een sterke isometrische shooter, maar bleek achteraf vooral een voorbode van hun tweede spel: Metal Eden. Net als Ruiner speelt het zich af in een neonverlichte cyberpunkdystopie, maar dit keer vanuit een first-person perspectief. Het combineert uitstekende gunplay met bewegingstechnieken die de stad Moebius veranderen in een soort parkour-speeltuin. Het resultaat is razendsnelle, chaotische en bijzonder leuke gameplay. Al zorgen het verhaal en het leveldesign er soms voor dat die ervaring onderbroken wordt, als geheel blijft Metal Eden een spectaculaire actietrip en een van de beste shooters van het jaar.

In de wereld van Metal Eden bestaan Hyper Units: wegwerpandroïden die dankzij cyberpantser onmenselijke prestaties kunnen leveren. Ze kunnen dashen, grijphaken, jetpacks gebruiken en over muren rennen – en dat alles met een arsenaal van zeven wapens op zak. Jij speelt als Aska, een speciale Hyper Unit die de inwoners van Moebius moet redden van totale ondergang. Dat brengt haar langs verlaten fabrieken, woestijnen, mijncomplexen en uiteindelijk naar de Engineers, die Cores bezitten die cruciaal zijn voor haar missie. Het vormt een stevige basis voor de zeven uur durende campagne, waarbij je constant een stem in je oor hebt die je herinnert aan je doel – soms misschien té nadrukkelijk.

De voice-acting is sterk, maar wanneer je niet in hevige arena-gevechten zit, praat er vrijwel altijd iemand in je oor over zijn of haar motieven, verleden of verlangens – vaak in een overdaad aan sci-fi jargon dat op den duur langs me heen ging. Het is duidelijk dat Reikon probeert een rijk verhaal te vertellen, en ik waardeer de inzet om spelers door Aska’s reis te loodsen. Toch laat de finale te wensen over, en het verhaal haalt soms de vaart uit waar de game écht in uitblinkt: de actie.

Gelukkig was die actie meer dan genoeg om me door elke missie heen te trekken. Ik keek telkens uit naar de volgende spectaculaire setpiece, het volgende nieuwe wapen, of de upgrade-station waar ik mijn shotgun of granaatwerper krachtiger kon maken. Metal Eden is gul met Dust, de valuta waarmee je wapens verbetert. Je vindt het in containers in de levels of krijgt het na gevechten. Tegen het einde van het spel had ik zes van de zeven wapens volledig geüpgraded, iets wat ik enorm waardeer – zo kon ik al tijdens mijn eerste run het volle potentieel van Aska benutten. Elk wapen voelde nuttig: de standaard machinepistool met oneindige munitie maar hittebeperkingen, het energiegeweer dat vijandelijke bepantsering smolt, of mijn favoriet: een aanvalsgeweer dat je met een secundaire modus in een krachtige sniper verandert. Gevechten zijn zo hectisch dat ik vaak ál mijn wapens moest inzetten, of uit nood omdat de munitie van mijn favoriete gun op was. Toch had ik liever gezien dat de gevechten minder arena-gebaseerd waren. Mijn favoriete momenten waren die waarin Metal Eden even voelde als Ghostrunner: lineaire secties waarin je met precieze kills en snelle bewegingen momentum moest vasthouden. Helaas draaide het merendeel om arena’s waar je na elke golf een stem hoorde aankondigen dat de volgende eraan kwam. De arena’s zijn slim opgebouwd, met strategisch geplaatste health, armor en ammo, en veel mogelijkheden om te wallrunnen of je grijphaak te gebruiken. Maar na een tijdje begon de herhaling te vervelen, zeker omdat de gevechten tussendoor – die juist meer variatie boden – veel interessanter aanvoelden.

Ondanks dat groeide Aska voortdurend in plezier en mogelijkheden. Naarmate ik meer upgrades vrijspeelde, raakte ik beter thuis in haar arsenaal en bewegingstechnieken. Het combineren van wall-runs, jetpack-sprongen en schietvaardigheden zorgde ervoor dat elke confrontatie voelde als een pure adrenaline-injectie.

Niet alles werkte even goed: een paar keer veranderde het levelontwerp en kon Aska zich tot een metalen bal transformeren – duidelijk geïnspireerd door Metroid Prime. In deze vorm rol je rond en gebruik je lock-on raketten. Leuk in theorie, maar in de praktijk waren dit de minste stukken van het spel. Het valt gewoon niet te vergelijken met de opwinding van wall-running, jetpacken en knallen in first-person.

Tijdens mijn speeltijd met Metal Eden kon ik het niet laten te dromen over een vervolg. Dit is een sterke eerste stap in het FPS-genre voor Reikon, met ideeën die absoluut potentie hebben. Met wat verfijning zou Aska’s volgende avontuur kunnen uitgroeien tot iets dat net zo indrukwekkend is als Ghostrunner of Doom Eternal, de duidelijke inspiratiebronnen. Ondanks dat het verhaal soms in de weg zit en de bal-secties het tempo breken, schittert Metal Eden wanneer het alles samenbrengt: razendsnelle actie, slimme movement en brute gunplay. En dan straalt het zo fel als de zon boven de donkere straten van Moebius.