Ondanks dat de naam bijna doet denken aan een vrolijke Mario-inktvis, staat ontwikkelaar Bloober Team vooral bekend om zijn horror-games – al is de kwaliteit wisselend. Hun laatste titel, de remake van Silent Hill 2 uit 2024, werd vrijwel unaniem geprezen. Dat succes schepte verwachtingen voor Cronos: The New Dawn. En hoewel je duidelijk merkt dat de studio lessen heeft meegenomen uit zijn tijd in de mistige straten van Silent Hill, is deze tijdreis-horror niet zonder pijnpunten. Toch, voor wie zin heeft in iets dat doet denken aan Resident Evil 4 of Dead Space, kan Cronos best in de smaak vallen.

De inspiratie komt duidelijk uit Terry Gilliams film 12 Monkeys (1995). In Cronos volg je de Traveler, die zonder herinneringen ontwaakt voor een missie die bijna religieus wordt vereerd. In de jaren ’80 brak er in Polen een mysterieus incident uit dat leidde tot een dodelijke ziekte, waardoor mensen in gewelddadige, samensmeltende monsters veranderden. Het is aan de Traveler om zowel in het heden te overleven als terug in de tijd te reizen, herinneringen van belangrijke personen te verzamelen en te achterhalen wat er is gebeurd – en hopelijk de catastrofe te voorkomen.

Het sciencefictionconcept is boeiend, en de kunststijl vangt goed de sombere, gevaarlijke sfeer van 12 Monkeys. De Traveler’s onwrikbare toewijding aan het Collectief en haar missie intrigeerde me, maar emotioneel bleef ik op afstand. Het einde vervalt in verwarrende vaagheid die me eerder frustreerde dan nieuwsgierig maakte. Dat wordt versterkt doordat de hoofdpersoon nooit haar helm afzet: haar identiteit blijft verborgen, en momenten die zwaar zouden moeten voelen, komen soms zelfs komisch over door overdreven armgebaren.

Gelukkig maakt de solide survival-horror-gameplay veel goed. Je doorkruist zowel pre- als post-apocalyptisch Polen, vindt sleutels, beheert je inventaris, houdt je kogels zorgvuldig bij en vecht tegen de zogenaamde Orphans. Het voelt allemaal bekend, maar precies daardoor betrouwbaar – en als fan van het genre waardeerde ik dat. De game verraste me zelden qua opdrachten, maar bood wel de juiste balans om me geboeid te houden. Het schieten werkt fijn, en het opladen van wapens voor een krachtigere kogel zonder extra munitie zorgde vaak voor spannende momenten. Het beeld van Orphans die langzaam op me af strompelden terwijl ik wachtte om op het laatste moment af te drukken, was telkens weer intens. Later krijg je ook toegang tot zwaartekracht-speeltjes, die voor spectaculaire beelden zorgen zonder de basis van het schieten te ondermijnen.

Toch zijn er ook frustraties. De quick-turn van vergelijkbare survival-horrors ontbreekt, waardoor ontwijken vaak neerkomt op hard wegrennen. Daarnaast gebruikt de game jumpscares die niet alleen schrikken veroorzaken, maar soms meteen dodelijk zijn. Omdat veel van die momenten onvermijdelijk zijn, voelde ik me onterecht afgestraft. En op de tweede poging is de spanning weg, omdat je precies weet wat er komt. Een goede horror mag me laten schrikken, maar moet me niet telkens oneerlijk afstraffen.

Cronos: The New Dawn heeft een ijzersterk uitgangspunt en een sombere sfeer die perfect bij het genre past, maar doet te weinig met de intrigerende sci-fi-ideeën. Het idee van een religieuze orde die ontstaat tijdens een dodelijke pandemie – met duidelijke parallellen met onze eigen tijd – is veelbelovend, maar de uitwerking blijft oppervlakkig. Gelukkig zorgde de vertrouwde, goed uitgevoerde gameplay ervoor dat ik de twaalf uur durende tocht toch met plezier heb uitgespeeld.