Het uitgangspunt van Bugsnax is eenvoudig genoeg om in zijn pakkende themalied te passen. De titulaire wezens zijn een soort beestjes, een soort snacks, en je vindt ze en vangt ze in je val. Bugsnax zijn de inheemse levensvormen van Snaktooth Island. Denk aan Jurassic Park of King Kong's Skull Island, alleen de monsters zijn gemaakt van fruit, burrito's en rotisserie-kip. Levende desserts zijn extreem mijn jam. De 100 verschillende soorten hebben adorabel gekke ontwerpen die doen denken aan eerdere huisdiermonsters uit games als Pokemon en Viva Piñata, terwijl ze nog steeds hun eigen gedeelde esthetiek hebben. Bugsnax slak

Je reist door verschillende biomen terwijl je deze wezens vastlegt en catalogiseert vanuit een first-person perspectief. Wanneer je in een nieuw gebied aankomt, wil je rondkijken en zien hoe de Bugsnax zich in het wild gedragen voordat je een strategie bedenkt. Kleverige Cinnasnails klampen zich vast aan bergwanden. Verlegen Peelbugs verstoppen zich in holle boomstammen die aangespoeld zijn op strandzand. Sommige Bugsnax verschijnen alleen 's nachts, maar laten overdag residu achter. Het scannen van Bugsnax geeft u aanwijzingen over hun gedrag waartoe u toegang hebt in uw dagboek.

De slimste oplossingen van Bugsnax komen wanneer je een plan bedenkt dat onmogelijk onbezonnen lijkt, maar op wonderbaarlijke wijze werkt. Octodad had vergelijkbare hoogtepunten als je erin slaagde een fundamentele menselijke taak te vervullen met je slappe noodle-ledematen. Niet om elke puzzel te bederven, maar een echte "Eureka!" moment voor mij kwam toen ik me realiseerde dat ik een lanceerplatform kon gebruiken om mijn val in de lucht te gooien en een vliegende kaaswolk op te vangen met de juiste timing. Omdat deze antwoorden zo organisch aanvoelen, het resultaat van het observeren van hoe onderling verbonden gameplay-systemen en AI-gedrag op elkaar inwerken, voelt Bugsnax soms aan als Baby's eerste meeslepende Sim. Kinderen die hiermee opgroeien, zullen later dol zijn op Deus Ex en Thief.

Bugsnax vangen is leuk, maar de game bevat veel meer verhalen dan ik had verwacht, waardoor je reis in een context wordt geplaatst. Je speelt als een Grumpus, een ras van Muppet-achtige walrusmonsters. Concreet speel je als een journalist die naar Snaktooth reisde om Lizbert Megafig te vinden, de legendarische vermiste ontdekkingsreiziger die Bugsnax voor het eerst tegenkwam. Om dit te doen, moet je eerst de dozijn andere buitenbeentjes Grumps op het eiland vinden en interviewen en ze terug laten keren naar je thuisnederzetting in Snaxburg.

Deze personages geven je hoofdmissies en nevenmissies die de algehele structuur van het spel bepalen. Er is niets dat je ervan weerhoudt om willekeurige Bugsnax voor jezelf te vangen, maar om vooruitgang te boeken moet je specifieke Bugsnax voor specifieke Grumps vangen. Door Bugsnax aan je mede-Grumpus te voeren, worden ook hun ledematen gemuteerd voor een gezinsvriendelijke lichamelijke horror. Verander een been in een patat of een hand in een stuk popcorn. Je kunt Bugsnax echter niet zelf eten, dus verwacht geen puzzels waarbij je jezelf gigantische pizzapuntvleugels moet geven om over obstakels of zoiets te vliegen, hoe cool dat op dieren gebaseerde spel ook mag klinken.

Naast de nieuwigheid van Bugsnax zelf, wil de game ook dat je diep geïnvesteerd raakt in deze personages en hun persoonlijke problemen. De cast (met de kusnamen van de chef) voelt aan als de steekproef van persoonlijkheden die zorgen voor een geweldige, dramatische realityshow. Graaf vuil op voor roddelachtige Beffica. Zorg ervoor dat het one-hit wonder Wiggle zich weer als een relevante muzikant voelt. De schaduwrijke verkoper Cromdo Face heeft ook een nieuwe grift in de maak. Het algemene doel van de wederopbouw van de stad voorkomt dat burgemeester Filbo zich een mislukkeling voelt. Stellaire stemacteurs van videogame-veteranen als Debra Wilson en Yuri Lowenthal verhoogden de productiewaarde van de verrassend spraakzame game.

Doordachte, progressieve en vaag melancholische personage-relaties vermengd met een gekke snoepkleurige sfeer hebben een toon die lijkt op moderne veelgeprezen Cartoon Network-shows, zoals Adventure Time en Steven Universe. De manier waarop het verhaal zich ontvouwt terwijl je persoonlijke anekdotes samenstelt, doet denken aan emotionele indie first-person interactieve verhaalspellen. Er is zelfs een zoektocht genaamd Gone Home.

De gewaagde ingrediënten van Bugsnax smaken individueel geweldig en creëren zelfs samen een verrassende harmonie, maar komen niet altijd helemaal samen in een volledig samenhangend gerecht. Het verhaal, hoewel goed gedaan, neemt net iets te veel aandacht in beslag. Het gaat over in melodrama. Ik genoot gewoon meer van het zorgvuldig vangen van snoepbeestjes dan van het luisteren naar droevige walrussen, zo meeslepend als die walrussen maar kunnen zijn.

Misschien hadden sommige gameplay-problemen met minder verhaal beter kunnen worden opgelost. Bugsnax is op zijn best als ik me één voel met de natuur, gereedschap voorbereid en klaar om de vreemde weelderige landschappen in me op te nemen. Ondanks het gevoel van een groot naadloos eiland, zijn de individuele omgevingen uiteindelijk vrij bescheiden en gesegmenteerd door onhandige laadschermen. Je kunt ook niet snel reizen, dus verwacht terug te keren door oude gebieden. Ik had liever een meer open kaart gehad met een grotere focus op pure verkenning.

Het worstelen met wat late-game Bugsnax wordt ook een beetje vervelend vanwege het aantal systemen dat in het spel komt. Voortdurend bevroren worden door een wandelende ijslolly is te grappig om zo frustrerend te zijn, en het met chocoladesaus te blazen om een ​​vlammend marshmallow-wezen te lokken om zijn ijspantser te smelten, klinkt prachtig op papier. Afgezien van de komedie, brengt het manipuleren van de elementen ook aangename herinneringen aan The Legend of Zelda: Breath of the Wild terug. Maar het is een beetje vervelend om deze meer complexe plannen daadwerkelijk uit te voeren, die bewegende delen synchroon te krijgen.

Toch is Bugsnax zo zachtaardig en kil dat het onmogelijk is om ooit echt boos te worden tijdens de campagne, wat me ongeveer zeven rustige uren kostte om het af te maken. Het is zo geweldloos dat je niet eens dood kunt gaan. De taken die het van je vraagt, zijn zo uniek dat het de moeite waard is om af en toe een grapje en een onironische dialoog te verdragen, zoals een personage dat zegt: "De Bugsnax zal nooit van je houden!" terwijl een ander antwoordt: "Je weet niets van liefde! Daarom heeft je vrouw je verlaten! "