Hier is iets waarvan ik niet had verwacht dat ik er in 2020 over zou klagen: het is echt moeilijk om een goed mahjongspel te vinden.

Juiste mahjong - de multiplayer-, high-adrenaline- en high-stakes-versie die beroemd is in heel Azië - is een fascinerend spel. Het is tegelijkertijd elegant, intelligent en heerlijk chaotisch en biedt deze magische mix van samenwerking en subversie terwijl je samen een muur bouwt, om vervolgens stilletjes te racen voor de eerste kans om alles neer te halen.

Het is een spel dat druipt van persoonlijkheid. Het past dus natuurlijk perfect bij de ongebreidelde chaos en charme van Yakuza: Like A Dragon.

De Yakuza-serie heeft al eeuwen mahjong, dus er is niets nieuws aan de opname ervan in Like A Dragon. Maar omdat ik geen tijd met de rest van de serie heb doorgebracht, zijn mijn partner en ik er absoluut aan genageld in Like A Dragon.

Het is een van de vele minigames waar Ichiban, een lieve Dragon Quest-stan die toevallig als een yakuza eindigde, in kan spelen. Ik heb gedachteloos lol gehad met het slijpen van de Shogi-puzzels, omdat ik geen idee heb hoe ik shogi moet spelen. Iemand in elkaar slaan met een honkbalknuppel en dan een speelhal binnenlopen om een onderhoudend vermakelijk rondje Virtua Fighter 2 te spelen, is eindeloos leuk. Het promoten van Omelet, de vogelmascotte van Ichiban Confectionary, om een nabijgelegen pachinko-salon te runnen en vervolgens de chook naar je bord te promoten en haar te laten krijsen tegen investeerders is eindeloos grappig.

Dan is er de daadwerkelijke strijd en het verhaal onder Yakuza: Like A Dragon, dat op allerlei plaatsen gaat waar ik enorm van heb genoten. Ik ga de game waarschijnlijk niet afmaken voor Kerstmis - Luke bracht ongeveer 120 uur door met de game, wat gek is - maar de ongeveer 20 uur die ik heb gespeeld, plus wat ik opnieuw heb bekeken terwijl mijn partner haar heeft meegemaakt eigen Like A Dragon opslaan, is niets minder dan puur plezier geweest.

Ik heb op de PlayStation 5 gespeeld, terwijl mijn partner de Xbox Series X-versie probeerde. De toegevoegde framesnelheid is absoluut een winnaar - zelfs met het soap-opera-achtige effect dat het aan de tussenfilmpjes leent. Maar de PS5 krijgt nog steeds een aantal enorme voordelen met laadtijden, waardoor veel van de zij-uitstapjes en tussenfilmpjes een stuk gemakkelijker te ontleden zijn. Yakuza-spellen hebben veel laadschermen en het verkleinen van deze schermen is een grote hulp. God weet hoe een game als deze eruitziet om op de consoles van de laatste generatie te spelen met een extra 5 of 10 seconden bij elk scherm.

Tegen de tijd dat het jaar voorbij is, denk ik dat Yakuza: Like A Dragon me misschien meer heeft gelachen dan zowat elke game die ik dit jaar heb gespeeld. Het heeft een echt hart, en dat waardeer ik enorm, ook al is het spel zelf zo onverenigbaar met mijn leven.