Als de ondertitel van Resonance, A Plague Tale Legacy, je afschrikt omdat je de bredere reeks niet kent, hoef je je geen zorgen te maken. Ik ben het levende bewijs dat het spelen van de vorige twee Plague Tale-games (die andere personages volgen en zich na dit deel afspelen) niet nodig is. Als vroeg compliment voor het avontuur van hoofdpersoon Sophia kan ik zeggen dat ik nu fan ben, en dankbaar voor een excuus om meer tijd in deze wereld door te brengen. Resonance is geen bijzonder vernieuwende game, maar de goed uitgewerkte personages, indrukwekkende acteerprestaties, leuke-maar-simpele gevechten en bevredigende omgevingspuzzels zorgen samen voor een goed getimede, boeiende ervaring die Sony's wenkbrauwen zou moeten doen fronsen.

Verhaal en personage

Of het nu bewust is of toeval, Resonance is een indrukwekkende kruising tussen Uncharted en God of War, ook al bereikt het nooit helemaal de hoogtes van beide. Sophia is een soort deugniet, opgegroeid in een hechte piratengemeenschap nadat haar vader haar moest redden uit een gevaarlijke situatie in haar jeugd. Een mystieke band trekt haar naar een geheimzinnig eiland — een eiland dat al het leven heeft gekost van veel van haar leeftijdsgenoten. Ik was vanaf het allereerste moment nieuwsgierig waarom dit eiland zo'n invloed heeft op Sophia, en wilde het verhaal per se tot het einde volgen. Sophia is een bijpersonage in A Plague Tale: Requiem uit 2022, en al maakte ik daar geen kennis met haar, begreep ik al snel waarom ontwikkelaar Asobo Studio besloot haar een eigen game te geven. Ze is sterk, slim, en net als veel van de piraten in haar gemeenschap vroeg ik me af waarom zij niet al de leiding had. Sophia's relaties worden goed en snel neergezet, waardoor de risico's van haar gevaarlijke avontuur ook echt aanvoelen als een bedreiging die ertoe doet. De acteerprestaties in de game zijn eveneens uitstekend, zowel tijdens de dramatische momenten als tijdens de rustige, conversationele scènes.

Gameplay

De gameplay wisselt af tussen lichte platformsecties, sluipen, puzzels oplossen en zwaardgevechten. Geen enkel mechanisme springt er bijzonder uniek of vernieuwend uit, maar het zijn allemaal degelijk uitgevoerde staples van het genre. Het gevechtssysteem is een hoogtepunt in zijn eenvoud: geen flitsende combo's, maar wel een heel slim gezondheidssysteem. Sophia kan drie klappen incasseren, en telkens wanneer ze een vijand verslaat, herstelt ze één van die klappen. Het is een kleine twist op het typische gezondheidssysteem van een zwaardactiegame, maar het zorgt er uitstekend voor dat ik constant scherp moet blijven. Sophia is geen glazen kanon, maar ik voelde in bijna elk gevecht precies de juiste hoeveelheid spanning om een goede countertiming te raken.

Sluipsecties

Sluipen was waar ik in Resonance de meeste hindernissen tegenkwam en me soms wat ergerde — niet zozeer door frequent falen, maar vooral door hoe het invloed had op het algehele tempo van de game. Het monster dat ik in deze sluipsecties (die vooral in het laatste derde deel van de game zitten) probeer te ontwijken, is oprecht angstaanjagend, en niet echt een type vijand dat ik me herinner uit vergelijkbare games. Dit is misschien wel het element van Resonance dat me het meest zal bijblijven, zowel qua spelmechanisme als qua rol in het verhaal, wanneer ik later op de game terugkijk.

Slotoordeel

Resonance: A Plague Tale Legacy leent van veel andere games. Er zitten puzzels in met een vleugje Tomb Raider; net als Nathan Drake heeft Sophia nog nooit het comfort van een stabiel platform gekend; en de gevechten en de banden met de Griekse mythologie doen denken aan games als God of War. Wat indrukwekkend is, is hoe goed Asobo Studio deze vertrouwde genre-elementen weet uit te voeren en tegelijk een ontroerend verhaal weet neer te zetten, met een charismatische piraat in de hoofdrol, op wat wellicht het meest ingrijpende en tragische avontuur van haar leven is.