Nu iedereen het weekend heeft gehad om weer aan Dante te wennen, laten we eens praten over Devil May Cry 5.

Het nieuwste avontuur van Dante, dat vrijdag officieel op alle platforms werd gelanceerd, richt zich op de demoneninvasie door de wannabe-koning Urizen. Met de steun van V, de beginnende demonenjager Nero, wapensmid en allround ingenieur Nico, evenals een paar andere personages, laat de game je kennismaken met de verschillende methoden van snijden en in blokjes snijden voordat je je ding laat doen.

Ik ben bijna klaar met het spel, en al met al heb ik er enorm van genoten. Heather had een vergelijkbare goede tijd, hoewel ze opmerkte dat de game niet veel van het achtergrondverhaal overbrengt - in veel opzichten is dit echt een game voor fans in de eerste plaats, en het is aan jou om begrijp van tevoren alle achtergrondverhalen en personages, want DMC 5 besteedt niet veel tijd aan reflecteren.

Dat was iets waar ik nogal van genoot van de DmC-reboot van Ninja Theory - ze hebben de wereld verrassend goed uitgewerkt, en als ik dat bedoel, bedoel ik op een diepere en logischer manier dan je zou verwachten van een Devil May Cry-game. Bijpersonages zoals Kat en enkele van de demonen werden zelfs iets meer uitgewerkt, terwijl DMC 5 zich voornamelijk richt op V, Nero en Dante, met wat tijd over voor Nico en Griffon, V's huisdierkraai.

Maar dat zijn kleinere klachten, als er iets is. DMC 5 is nog steeds leuk als de hel, dankzij de vloeiende gevechten en een aantal echt over-the-top, hilarisch absurde setstukken. Het is niet zo strak of netjes in elkaar gezet als het opnieuw opstarten van Ninja Theory, voor mijn geld. Maar je bewijst jezelf een slechte dienst door het spel niet te proberen: het is zeker stijl boven inhoud, maar die stijl is nog steeds een welkome verademing.

Zelfs als het levelontwerp echt wel wat updates kan gebruiken.