Wormen maken deel uit van mijn leven sinds ik een kind was.

Mijn eerste uitstapje naar de wereld van tactische wormgevechten was vele manen geleden op de Game Boy, en mijn vrouw en ik jammen de serie al meer dan tien jaar samen. Voor het grootste deel was het echter relatief comfortabel voor Worms. Het krijgt misschien een nieuwe gimmick, een ander thema, een level-editor of meer aanpassingen - maar aan het eind van de dag loop je op een turn-based manier rond met het schieten van wapens.

Daarom juich ik Team17 toe voor het opnieuw experimenteren met Worms Rumble, ook al komt het een beetje tekort.

Het "rumble" -bit is de sleutel, aangezien dit hier niet de standaard Worms-formule is. Zie het als een real-time deathmatch, compleet met hetzelfde richt- en bewegingssysteem van de derde persoon; met een Battle Royale-modus (laatste worm die staat) om op te starten.

Het is echt zo simpel. Er is geen lokaal toneelstuk in Worms Rumble, tot grote ergernis van mijn vrouw. In plaats daarvan ruilde Team17 lokale ondersteuning in voor platformonafhankelijke multiplayer voor 32 personen, in een poging om de community te laten meesleuren en het spel te ondersteunen. Er is geen campagne. Er zijn eigenlijk helemaal geen offline modi.

Het is een beetje een probleem. Ik zal in een oogwenk begrijpen waarom de bestaande modi leuk zijn, maar Worms Rumble voelt meer als een vluchtige game die een PlayStation Plus-push nodig had dan de niet-tijdloze tijdloosheid van oudere titels. In een tijdperk van royale gevechten en games die alleen online waren, was dit soort opschudding nodig, maar zonder een comfort-food-modus om op terug te vallen, riskeert Team17 alles als mensen stoppen met spelen.

Ik hoop dat dat eigenlijk niet gebeurt, want Rumble kan spannend zijn als het echt op gang komt. De arena's zijn behoorlijk gevarieerd en gigantisch, deels vanwege de piepkleine grootte van je spelerspersonage (die natuurlijk kan worden aangepast via verschillende ontgrendelde in-game cosmetica en spraakpakketten). Zelfs in een real-time omgeving schittert het Worms-vechtsysteem, waardoor snel kan worden gericht en snelle reacties kunnen worden verlicht.

Al die klassieke Worms-wapens werken nog steeds in realtime en zijn in een paar gevallen aantoonbaar leuker. De Heilige Handgranaat bleef altijd hilarisch, en evenmin ontplofte het duivelse schaapgeweer. Met een grotere nadruk op de overlevingskansen van je single worm-avatar, zijn zelfs wapens met een laag niveau nu levensvatbaarder, waardoor er een grotere mate van variatie aan Worms-gevechten in het algemeen wordt toegevoegd. Ja, de enterhaak en jetpack zitten er nog in, maar met de royale roll-jump en wall-jumps heb je ze niet altijd nodig om je te verplaatsen.

Na verloop van tijd begint die vreugde echter op natuurlijke wijze af te nemen door een gebrek aan zinvolle progressie en gametypen. Voor het grootste deel heb ik zojuist deathmatch helemaal uit mijn rotatie gewerkt en heb ik geen groep gevonden die bereid is om team battle royale te spelen, waardoor ik met één modus overblijft. Er kunnen meer modi langs de lijn komen, maar voor nu is dit wat u krijgt.

Deze recensie is aan de korte kant, want er is niet veel aan Worms Rumble zoals het is. Je staat in de rij voor de modus van je keuze (die waarschijnlijk vaker wel dan niet een solo-wachtrij voor Battle Royale zal zijn), je doet je best om te rangschikken, een paar cosmetica te ontgrendelen die je wel of niet gebruikt; herhaal dan. Net als de honderden spellen die er op de markt zijn, kan het een genot zijn om te spelen, maar je zult het later die middag waarschijnlijk met iets anders willen uitwassen.