De eerste keer dat ik beelden zag van Orbitals, de anime-geïnspireerde co-opgame van Shapefarm, was het liefde op het eerste gezicht. Maar hoe beter ik de game leerde kennen, hoe meer ik besefte dat goede relaties op meer gebouwd zijn dan alleen uiterlijk. Orbitals is een oogverblindend mooi sci-fi-avontuur met behoorlijke gameplay, maar een teleurstellend verhaal. Ondanks mijn kritiekpunten voelt Orbitals een beetje als een ondeugend puppy'tje: elke klacht die ik heb, wordt meteen verzacht door hoe charmant het eruitziet, en ik verliet de ervaring uiteindelijk met een positiever dan negatief gevoel.

Presentatie

Verreweg de grootste kracht van Orbitals is de presentatie. De cutscenes zijn geanimeerd in een prachtige retro-animestijl, de gameplay heeft een even aangename 3D-gerenderde esthetiek, en de soundtrack — vooral het titelthema — is een elektriserende ode aan vroeger. De speelsheid is overweldigend, met leuke banter, dierachtige buitenaardse wezens om in elk level mee te interacteren, en geïnspireerde "cassette futurism"-omgevingsontwerpen.

Verhaal en personages Ik bestuur Maki en Omura, twee jongvolwassenen die op een geïsoleerd ruimtestation wonen. Hun thuis dreigt overspoeld te worden door een dodelijke storm, en de enige manier om hun gemeenschap te beschermen, is door drie reactorcassettes te verzamelen. Het duo trekt er met hun schip op uit om verlaten en vervallen ruimtestations te verkennen, op zoek naar de onderdelen die ze nodig hebben. Deze premisse is degelijk genoeg om het grootste deel van de game te dragen, waarbij de focus vooral op de gameplay ligt in plaats van op het overkoepelende verhaal.

Die focus verschuift echter in het laatste half uur, wanneer plotseling een enorme hoeveelheid verhaalinhoud over me wordt uitgestort. De resulterende finale voelt gehaast en onbevredigend, en overviel me na het overwegend rustige tempo van de rest van de game. Uiteindelijk eindigt het verhaal met momenten die te weinig opbouw hadden om emotioneel echt te landen. Daardoor had ik liever gezien dat de game zich specifieker richtte op de band tussen Maki en Omura en hun gemeenschap, in plaats van op een door een MacGuffin gedreven missie. Ik begreep conceptueel wel dat het duo van de mensen thuis hield, maar die relaties werden meer besproken dan dat ik ze daadwerkelijk in de game ervoer, en ik ben nooit zo gaan geven om de meeste personages als de hoofdpersonen zelf.

Maki en Omura zelf zijn daarentegen (inter)stellaire hoofdrolspelers. Hoewel het nooit echt expliciet wordt uitgelegd, hebben ze een leuke broer-zusdynamiek en genieten ze duidelijk van elkaars gezelschap — ze spreken synchroon, maken woordgrapjes en zingen samen onzinnige liedjes. Dat voelt verfrissend na het spelen van vergelijkbare games waarin de speelbare personages voortdurend botsen: ik mag de persoon graag met wie ik deze game speel, en het is fijn dat onze respectievelijke personages er ook zo over lijken te denken.

Gameplay en puzzels

De gameplay is uitsluitend coöperatief en bijna altijd asymmetrisch, op wat minigames na en momenten waarop Maki en Omura geen gereedschap bij zich hebben. Het grootste deel van de gameplay draait erom dat elke speler een ander stuk technologie bedient — meestal een combinatie van een laser, een grijphaak en een waterkanon — en samen puzzels oplost. Geen twee onderdelen voelden hetzelfde aan, en ik was onder de indruk van de pure variatie aan puzzels in Orbitals, waarbij ik steeds nieuwe manieren vond om elk gereedschap te gebruiken.

Sommige puzzels voelden echter onbevredigend en te simpel aan; de oplossing kwam vaak neer op "speler 1 gebruikt een gereedschap, dan speler 2, en zo verder tot het level klaar is", zonder dat er veel kritisch denken of coördinatie nodig was. Toch helpt de speelse sfeer enorm, en tilt die middelmatige gameplay op met leuke concepten. Platforms tegen een muur schieten zodat mijn partner erop kan springen, is op zich niet bijzonder spannend of vernieuwend — maar wanneer die platforms felgekleurde, bloeiende bloemblaadjes zijn die ik in een muur van aarde blaas, vind ik dat al een stuk minder erg.

Ruimtevaart en gevechten

Om tussen stations te reizen, besturen we samen een thuisbasis-ruimteschip dat gedurende de game evolueert met nieuwe wezentjes en minigames. Wanneer we klaar zijn om te vertrekken, gaat de ene speler in de pilotenstoel zitten terwijl de andere de wapens bedient. Dit is een boeiende manier om puzzels op te lossen — de een verplaatst obstakels en schakelt schakelaars om, terwijl de ander manoeuvreert — maar ik raakte regelmatig gefrustreerd door de ruimtegevechten. Het ontwijken van snelle homing missiles was een consequent oncomfortabele ervaring, en één late sequentie voelde ronduit overweldigend.

Slotoordeel

Orbitals stort niet helemaal neer, maar de uitvoering laat wel wat te wensen over. Toch, zelfs na een lauw einde, word ik onmiskenbaar sentimenteel als ik teruggrijp naar de game om het titelthema opnieuw te horen en de glimlachende hoofdpersonen weer te zien. Ik had graag meer connectie gevoeld met het verhaal en de systemen van Orbitals, maar ik kan de speelse, knusse sfeer ervan niet ontkennen.