Ik zet Tiny Tim's nummer "Tiptoe Through the Tulips" uit 1968 op terwijl ik langzaam een nietsvermoedende Burger besluip, ademend achter Michael Myers' witte masker. Zodra ik dichtbij genoeg ben, schakelt de proximity chat in. De speler die de Burger bestuurt schrikt zich rot en roept in paniek dat het Pennywise moet zijn — terwijl die clown helemaal niet in de game voorkomt en ook nooit iets met de Halloween-reeks te maken heeft gehad. Toch is dit toevallige, absurde moment nu voor mij canon geworden in mijn tijd met IllFonics nieuwe asymmetrische horrorgame. Precies dit soort momenten is wat ik nodig had om mijn vrienden — degenen die met mij zouden gieren om zo'n Tiptoed Tulips-jumpscare — met vertrouwen te kunnen vertellen dat dit een game is die ze moeten hebben. De singleplayer-campagne is een uitgebreide maar oprechte tutorial, er zit overal charmante jank in, en de multiplayer weet een goede balans te vinden tussen spanning, angst en compleet lachwekkende onzin.

Kortom: ik kijk uit naar nog talloze uren spelplezier.

Singleplayer-campagne Als je geen multiplayerspeler bent en de game overweegt vanwege de singleplayer, raad ik dat af. Die duurt maar een paar uur (al kun je dit verlengen door hoofdstukken opnieuw te spelen om audiologs van Dr. Loomis te vinden en uitdagingen te voltooien die cosmetische beloningen opleveren) en is weinig meer dan een uitgebreide tutorial voor het spelen als Michael. Toch vind ik het de moeite waard, want hoewel het uiteindelijk als tutorial voor de moordenaar dient, is het ook een ongelooflijk gedetailleerde liefdesverklaring aan de film uit 1978 van regisseur (en synthesizerspeler en gamer) John Carpenter. De campagne is duidelijk niet de hoofdattractie, en dat hoort ook niet zo te zijn — ik zou je op het verkeerde been zetten als ik je zou aanraden dit te kopen in de verwachting van een volwaardige gegamificeerde verfilming van een horrorfilm waar je van houdt.

Multiplayer: rol van de Burgers

Maar als je openstaat voor het asymmetrische horrorgenre — waarbij meerdere spelers het opnemen tegen één moordenaar, hier Burgers tegen Michael — biedt Halloween een verfijnde en zelfverzekerde ervaring die naar mijn verwachting alleen maar beter zal worden. Wedstrijden beginnen snel en duren doorgaans zo'n twintig minuten plezier, al hangt hoeveel plezier je precies hebt af van hoe goed je overleeft. Als Burger is mijn doel om te ontsnappen, maar belangrijker nog: anderen te helpen ontsnappen. Vooral doorzoek ik de buitenwijken van Haddonfield op zoek naar drie speciale doelbewoners per kaart. Die verschillen niet wezenlijk van andere te redden bewoners, maar zijn gemarkeerd als speciaal voor mij én voor Michael, en het redden ervan levert de meeste XP op. Ik vind dit een leuk mechanisme, omdat het Burgers en Michael naar dezelfde plekken dwingt — precies waar de meest spannende confrontaties ontstaan.

Onderweg kom ik ook gewone bewoners tegen die ik kan opdragen de politie te bellen, zich te verstoppen, of mij te volgen, zodat ik idealiter een groep opbouw die samen Michael wil stoppen en ontsnappen. Elke speelbare Burger heeft unieke eigenschappen, zoals atletisch vermogen (dat bepaalt hoe lang je kunt sprinten) en passieve vaardigheden die je bijvoorbeeld beter maken in het bellen van de politie of het neerhalen van Michael. Al zullen gevorderde spelers hier rekening mee houden voor marginale voordelen, voelt de ervaring voor mij, nu ik ze allemaal heb gespeeld, grotendeels hetzelfde aan, welke ik ook kies — een personage kiezen omdat het er gewoon cool uitziet, is voor mij prima. Het plezier wordt niet bepaald door de eigenschappen van mijn Burger, maar door wat ik ermee uitspook, en ik waardeer het dat dit geen dwingende meta-strategie afdwingt over wie je móét spelen om te winnen.

Ik kan het spel serieus spelen door kasten, laden en gereedschapswinkels te doorzoeken naar wapens, reparatiekits voor ontsnappingsauto's of sleutels voor nooduitgangen... of ik kan me juist bewapenen met vuurwerk, werpmesjes en een honkbalknuppel en een ware plaag voor Michael worden. Het plezier dat ik beleef aan het pesten van Michael samen met vreemde medespelers is net zo groot als het plezier van een geslaagde ontsnapping — of ik hem nu uitjoel, hem zie neergaan om er meteen weer bovenop te springen, of gewoon volgens de regels bewoners ophaal in mijn sedan voor een ontsnapping op vier wielen: ik grijns er telkens bij. Dat is voor mij de essentie van het plezier in Halloween. Het is zo leuk als je er zelf van maakt, en IllFonic heeft zijn horror-gereedschapskist voller gestopt dan ooit.

Multiplayer: rol van Michael Myers

Spelen als Michael voelt voor mij vanzelfsprekend directer en eenzamer aan, omdat ik helemaal alleen ben — maar wel met een brute, filmisch geïnspireerde moordkracht, een krachtig arsenaal aan vaardigheden, en proximity chat die letterlijk vraagt om Tiny Tim erdoorheen te spelen. Terwijl de films nooit echt verklaren hoe Michael overal en nergens tegelijk kan zijn — hij is simpelweg de belichaming van het kwaad, zonder "waaroms" of "hoes" — heeft IllFonic hier slimme spelmechanismes voor bedacht om hem tot leven te brengen. Met "Shape Jumping" beweeg ik spookachtig snel over de kaart, al vertraagt licht me en houdt het me tegen bij deuren (tenzij ik de stroomkast uitschakel). "Evil Presence" versterkt hoe angstaanjagend ik als The Shape overkom en verhoogt het angstniveau van iedereen in de buurt wanneer ik het gebruik. Zelfs de "Stalk"-functie, waarbij ik simpelweg mijn blik op een bewoner of Burger gericht houd om diens angst op te bouwen, voelt voor mij goed aan — en dat is letterlijk niet meer dan een mechanisme om naar iemand te kijken. Het blijkt dat juist het feit dat ik achter het masker zit, met eerstepersoons ooggaten in beeld en Michaels onmenselijke ademhaling die uit zijn verminkte keel ontsnapt, extra onderstreept dat ik hier de belichaming van het kwaad ben.

Door wie ik wil doden te stalken, wordt het doden makkelijker, en dit opent voor mij ook meer moordtypes, zoals contextgevoelige koelkastverpletteringen, raaminslagen of wurgingen met een telefoonsnoer. Halloween kan behoorlijk bruut worden, en ik ben nog steeds enthousiast op zoek naar nieuwe manieren om te doden, XP te verdienen en te levelen om nieuwe cosmetica te ontgrendelen.

Ervaring na de dood en overige kritiekpunten

Ik vind het ook lovenswaardig dat IllFonic moeite heeft gedaan om Halloween leuk te houden nadat je zelf gedood bent. Minigames op het scherm — zoals knoppen indrukken op het juiste moment binnen een klein tijdsvenster — kunnen overlevende spelers helpen (of mij zelfs terugbrengen in de wedstrijd als politieagent of als Dr. Loomis), maar ze vervelen snel, en ik vind het jammer dat ik de hele wedstrijd van ongeveer twintig minuten moet uitzitten om mijn XP te krijgen, of ik nu leef of dood ben. Ik begrijp dat spelers niet willen dat mensen de wedstrijd verlaten, maar ik heb meer tijd dan me lief is besteed aan diezelfde saaie minigames, enkel voor een beetje extra XP.

Slotoordeel

Halloween heeft nog wat bijschaving nodig. Er zitten volop bugs in, de introductie voor nieuwe Burger-spelers is niet geweldig, en levelen om nieuwe kleurtinten voor een zonnebril of een nieuw shirt te ontgrendelen is niet de sterkste motivatie. Maar zodra ik echt in een wedstrijd zit, vergeet ik dat allemaal. De bugs zijn niet game-breaking en passen wel bij IllFonics "feature-not-a-bug"-jank — zoals die keer dat ik samen met een andere speler hilarisch begon te moonwalken toen we renden in plaats van sprintten. Leren wat ik als Burger moet doen kost me niet al te veel tijd, zelfs zonder veel uitleg in de game zelf, en cosmetica beïnvloedt mijn spel niet. Wat er in Halloween voor mij toe doet, zijn de schrikmomenten die ik uitdeel en ontvang, en het plezier dat ik daarbij voel. De dood is aangekomen in IllFonics nieuwste titel, en al is de angst overvloedig, dat geldt evenzeer voor het plezier dat wacht in het slaperige stadje Haddonfield.