Het eerste gerecht dat je leert koken in Crimson Desert is Heldere Soep — een eenvoudig mengsel van water, vlees en linzen. Het ziet er goed uit en is waarschijnlijk vullend, maar mist ongetwijfeld diepgang van smaak. Het blijkt de perfecte allegorie voor Crimson Desert als geheel: een prachtige, verkenningsrijke open-wereldgame die een onmiskenbare technologische prestatie is, maar gehinderd wordt door een overvloed aan kleine frustraties en een opvallend gebrek aan narratieve diepgang. In Crimson Desert volg je de avonturen van Kliff, leider van een soort fantasy-vredesmacht genaamd de Greymanes, die de veiligheid van het land Pailune bewaken. Na een hinderlaag wordt het gezelschap uiteengedreven en Kliff gedood — waarna hij wordt teruggebracht door bovennatuurlijke wezens en op een pad wordt gezet om de wereld te redden van duistere krachten. Er valt een grootse fantasywereld te verkennen, vol boeiende culturen en wonderlijke vergezichten — van een uurwerksstad waar mechanische wezens nabijgelegen boerderijen verzorgen, tot een labyrint van esoterische ruïnes die in de lucht zweven. Crimson Desert is op elk moment een visueel en technisch meesterwerk. De gehele wereld wordt als één locatie weergegeven en je kunt letterlijk elk hoekje ervan zien vanaf een hoog punt. Het is adembenemend. Maar de eerste grote tekortkoming die al vroeg duidelijk wordt, is dat de game weinig te vertellen heeft en geen betekenisvolle thema's uitdraagt.

Het hoofdverhaal is simpelweg een rommeltje. De plot schommelt van moeilijk te volgen tot ronduit onlogisch, meer gericht op spektakel dan op inhoud. Tegelijkertijd wil het grote emotionele momenten leveren die een uitbetaling zouden moeten hebben — maar die er gewoon niet is. Het beste vergelijk is een YouTube-compilatie van "de beste momenten uit Game of Thrones": je krijgt indrukwekkende scènes en grote fantasy-set pieces, maar zonder de onderbouwing van echte karakterontwikkeling. Dat geldt zelfs voor hoofdpersonage Kliff, die nauwelijks meer is dan een stomme protagonist. Hierdoor is er ondanks de schoonheid van de wereld niets dat je echt aan haar bindt. De enige uitzondering is het herenigen van de Greymanes, waar het enige emotionele hart van de game ligt. Zien hoe je kamp samenkomt en groeit is onmiskenbaar bevredigend, en er zijn oprechte momenten van verbondenheid tussen Kliff en zijn bondgenoten. Maar de game maakt dit alles optioneel na ongeveer een derde van het spel — waardoor je er het meeste van kunt missen. Vergelijkingen met Breath of the Wild en Dragon's Dogma liggen voor de hand. De inspiratie is duidelijk: een minimalistische aanpak met weinig tutorials, geen direct beschikbare snelreis, en een sterke nadruk op puzzeloplossing en experimenteren. De wereld vereist dat je alles zelf ontdekt door verkenning en oefening. Het aantal functies en mechanismen in Crimson Desert is overweldigend. Basisbouw en soldatenbeheer, knarsend melee-gevecht met worstelgrepen, realistische fysica, Zelda-achtige puzzels, honderden zijquests, dynamische relatiesystemen met dieren en NPC's, en zelfs draken berijden. De hoeveelheid dingen te zien en te doen is enorm — maar de game voelt daardoor ook voortdurend uitgerekt en onvoldoende verfijnd op elk afzonderlijk gebied. Neem het gevecht: aanvankelijk hectisch en intens, maar vóór je alle vaardigheden hebt ontgrendeld verrassend vermoeiend. Elke gedode vijand triggert een korte executie-animatie — niet storend tegen een paar vijanden, maar uitputtend als je een gebied verovert tegen veertig tegenstanders. De bossgevechten zijn bijzonder frustrerend: enorme aanvallen, kleine vensters om schade toe te brengen, en krappe arena's met een terugkeerwaarschuwing als je een centimeter te ver gaat. Bovendien is het zonder een duidelijk statistiekensysteem moeilijk te beoordelen of je überhaupt klaar bent voor een bepaalde baas. Ik kan met zekerheid zeggen dat Crimson Desert enkele van de meest misselijkmakend frustrerende bossgevechten bevat die ik ooit heb meegemaakt. Het genezingssysteem maakt het er niet beter op: Kliff kan alleen genezen met voedsel uit zijn inventaris of maaltijden die je bij kampvuren hebt bereid. Baasgevechten verbruiken je voorraden razendsnel, waardoor je constant op zoek bent naar nieuw voedsel en uren kwijt bent aan verzamelen en koken. Dit illustreert het kernprobleem van Crimson Desert — hoeveel van de game aanvoelt als tijdverspilling. Ik speelde honderd uur, maar vijftig tot zestig uur had ruimschoots volstaan. Het gebrek aan snelreisfuncties wordt echt irritant als je twintig tot dertig minuten rijdt tussen quests. Puzzellocaties kunnen als snelreispunten dienen, maar alleen als je de puzzel hebt opgelost — wat betekent dat je vastloopt als je een puzzel niet kunt oplossen en later wil terugkomen. Zelfs de queestopbouw voelt onnodig uitgerekt: een vroege quest om kleding te verven nam vijftien minuten die makkelijk twee had kunnen duren, en dat patroon herhaalt zich door het hele spel. Crimson Desert's werkelijke probleem is dat het te overontworpen is — te veel bewegende delen, waarvan niet alle leuk zijn. Ik genoot enorm van het ronddwalen door Pywel en het verkennen van oude ruïnes, maar dat plezier werd voortdurend onderbroken door een onderdrukkend bossgevecht van twee uur, een ondoorzichtige puzzel, of verraderlijke besturing die me van een klif stuurde. Daarnaast had ik vijf hardcrashes en een handvol bugs, zoals een kar die volledig vastliep in een gebouw. Ik had gehoopt dat Crimson Desert overbodige systemen had weggehaald, het gevecht had vereenvoudigd en zich had gericht op verkenning en puzzels. De stille momenten op bergtoppen en door bruisende stadsstraten zijn werkelijk bijzonder. Maar het gebrek aan een betekenisvol hoofdverhaal en de overdreven neiging tot tijdvulling schaden de game aanzienlijk. Er ligt wel degelijk een sterke basis onder het oppervlak, en gezien dit Pearl Abyss' eerste single-player game is, zijn veel van deze tekortkomingen wellicht groeipijnen. Als die overbodige lagen ooit worden weggesnoeid, kan er iets speciaals overblijven. Cijfer: 7/10

✅ Pro's

Visueel en technisch een indrukwekkende prestatie Enorme, rijkgevulde open wereld vol ontdekkingen en verassingen Geweldige stille momenten van verkenning en verwondering Gevarieerde en creatieve wereld met unieke culturen en locaties Herenigen van de Greymanes biedt het emotionele hoogtepunt Diepgaand systeem met vaardigheden, uitrusting en relaties Leuke en uitdagende puzzelelementen verspreid door de wereld

❌ Con's

Hoofdverhaal is verwarrend, ondiep en emotioneel leeg Bossgevechten zijn regelmatig buitensporig frustrerend Veel systemen voelen uitgerekt en tijdverspillend aan Gebrek aan snelreis leidt tot eindeloos rijden tussen quests Gevecht is vóór volledige vaardigenontsluiting vermoeiend Overaanbod aan mechanismen — geen enkel echt verfijnd Vijf hardcrashes en meerdere bugs tijdens het spelen Beperkte inventaris zorgt voor constante onderbreking