Het is toepasselijk dat Code Vein II zich afspeelt in een wereld vol vampieren. Terwijl ik op deze bloedzuigende wezens joeg – zowel in het heden als 100 jaar in het verleden om de ondergang van de wereld te voorkomen – voelde ik me gevangen in de greep van de game, als een kasteelgast die wanhopig wil ontsnappen maar daar niet in slaagt. In de 42 uur die deze eentonige ervaring rijk is, heb ik weinig warmte kunnen vinden. Het uiterlijk, een afleidend pompeuze en lelijke visuele stijl, is even koud als het bloed dat erin rondstroomt. Het vechtsysteem probeert wanhopig originele ideeën te koppelen aan een skelet dat elders in het genre veel beter is vormgegeven. Zelfs de verhalende tanden, die veelbelovend beginnen met unieke concepten, verliezen hun scherpte door herhalende vertelstructuren en eindeloos uitgerekte verhaallijnen. Toen ik eindelijk mijn jagersstok in de laatste baas plantte, verscheen de grootste glimlach van de hele rit op mijn gezicht: eindelijk kon ik Code Vein II te rusten leggen.

Een Wereld van Jargon en Visuele Chaos Na het creëren van een eigen Revenant Hunter in de overigens uitstekende character creator, werd ik direct in een apocalyptisch verhaal geworpen vol eigennamen en jargon waar ik totaal geen grip op kreeg. Het hielp niet dat deze wereld is gehuld in botsende visuele stijlen die pijnlijk zijn voor het oog, terwijl vergeetbare acteerprestaties moeite hebben om de ambitieuze inzet geloofwaardig over te brengen. Een met rock doordrenkte barokke soundtrack helpt het gebrekkige geluidsontwerp nog enigszins, maar verder liet vrijwel alles wat ik zag en hoorde me koud.

Het schakelen tussen het verwoeste heden en 100 jaar in het verleden was aanvankelijk interessant. Code Vein II gebruikt verhalen uit het verleden om uit te leggen hoe de wereld is geworden zoals hij nu is. Ik vond het boeiend om te ontdekken waarom voormalige bondgenoten veranderden in de monsters die ik in het heden moest verslaan. Helaas werd dit concept al snel vermoeiend door doelstellingen die leidden naar laadscherm na laadscherm, korte tussenfilmpjes en wéér een laadscherm. Geestachtige gangen waarin herinneringen worden nagespeeld, dienden te vaak als een saaie manier om informatie te dumpen, waardoor ik elke keer naar de uitgang rende. Eentonigheid in de Duisternis Van de vier grote verhaallijnen is er slechts één die diepgaand en verrassend is, maar dat is een uitzondering. De andere lijnen hebben een slecht tempo, zitten vol saaie kerkers en voorspelbare personages. Als ik deze game niet had hoeven beoordelen, waren er talloze momenten geweest waarop ik mijn tijd met Code Vein II voortijdig had beëindigd.

De spelwereld is saai, met verwarrende kaartmarkeringen die je eerst moet vernietigen om de omgeving zichtbaar te maken. Reizen te voet of per motor voelt als een verplichting. De kerkers zijn grotendeels ongeïnspireerd en variëren van "ondergrondse elektriciteitscentrale" tot "ondergronds laboratorium" en "ondergrondse gevangenis". De vijanden die je daar tegenkomt gaan snel vervelen en de baasgevechten zijn ofwel te makkelijk om spannend te zijn, ofwel te irritant om leuk te zijn. Gelukkig zijn de checkpoints eerlijk verdeeld, wat het terugkrijgen van je verloren grondstoffen na een doodval iets draaglijker maakt.

Een Vechtsysteem zonder Inspiratie De combat volgt de "Soulslike" voetsporen van zijn voorganger uit 2019. Hoewel er een aantal interessante elementen in zitten, raakt het systeem gevangen in een wereld die je niet uitnodigt om te experimenteren. Er is nochtans genoeg om mee te spelen: primaire en secundaire wapens, speciale "Jail"-wapens die Ichor (energie) opzuigen, en "Blood Codes" die je statistieken drastisch veranderen.

Toch daagde niets mij uit om deze uitgebreide suite aan mogelijkheden echt te benutten. In de finale vocht ik nog steeds tegen dezelfde types vijanden als in de eerste uren. Het was simpelweg makkelijker (en sneller) om steeds weer met een groot zwaard te zwaaien dan om de diepere mechanieken te verkennen. De weinige keren dat ik echt moeite had, kwam dat vaak door een slechte camerapositionering, twijfelachtige hitboxes of aanvallen van bazen die de wetten van de fysica aan hun laars lapten.

Zelfs de menu's en de gebruikersinterface, die doen denken aan het scherm van een MMO-speler die al honderden uren onderweg is, dragen bij aan de rommelige presentatie van de game.

Conclusie Ik zou willen zeggen dat er iets moois begraven ligt onder de gebrekkige uitvoering van Code Vein II, maar dat "iets" is slechts het lijk van andere games in het genre waar deze vampirische creatie zich mee voedt. Haal die inspiratiebronnen weg en wat overblijft is een onopmerkelijke en vergeetbare ervaring.

Pluspunten Uitgebreide Character Creator: De mogelijkheid om je eigen jager tot in de kleinste details te ontwerpen is een van de weinige hoogtepunten.

Interessant Tijdreis-concept: Het schakelen tussen heden en verleden biedt in theorie een unieke blik op de lore van de wereld.

Sfeervolle Soundtrack: De mix van rock en barokmuziek geeft de game een eigen audio-identiteit.

Eerlijke Checkpoints: De straf bij doodgaan is beheersbaar, wat frustratie in de eentonige kerkers vermindert.

Minpunten Visuele Chaos: Een onsamenhangende en vaak lelijke kunststijl die vermoeiend is voor het oog.

Repetitieve Gameplay: De kerkers en vijanden variëren te weinig, waardoor de game veel langer aanvoelt dan nodig.

Slechte Verhaaltelling: Overmatig gebruik van jargon en saaie "exposition dumps" maken het plot moeilijk te volgen.

Technische Tekortkomingen: Een rommelige interface, cameraproblemen en inconsistente hitboxes tijdens baasgevechten.

Eindoordeel: Code Vein II probeert veel, maar slaagt er zelden in om een eigen identiteit te vormen die de moeite waard is. Voor fans van het genre is er elders veel beter materiaal te vinden.