De game speelt zich af aan het einde van de wereld: een door levende doden geteisterd rijk staat op instorten, en alleen de speler (in de vorm van een zelf aan te maken personage, de "Pale Raven") en de godin van het lot, Fortuna, overleven. Om de wereld te redden moeten ze de heerser van de onderwereld, Balor, verslaan. Daarvoor trekken ze zich terug in een soort tijdloze kamer en reizen terug in de geschiedenis naar vier "Vlammenheren" van het land Dagda: Cai, Theodora, Dietrich en Leda. Deze vier bevinden zich allemaal in de hoofdstad Dagsion, waar keizer Solel de Heroïsche Spelen organiseert — een toernooi waarbij de uiteindelijke winnaar één wens vervuld krijgt. Door het lot van deze gevallen helden in het verleden recht te zetten, kunnen ze de toekomst veranderen en zich uiteindelijk aansluiten bij de speler voor het laatste gevecht tegen Balor.

De vier heren en hun motivaties

Elk van de vier hoofdpersonen heeft een persoonlijke reden om aan de Spelen deel te nemen:

Cai, een jonge lord, wil zijn vader redden uit de gevangenis, waar hij op executie wacht. Theodora, koningin van Saramin, strijdt om land terug te winnen dat belangrijk is voor haar volk. Leda, een zangeres, wordt gedreven door wraak tegen de moordenaar van haar vader. Dietrich doet vooral mee omdat hij simpelweg van het gevecht zelf houdt. Het is niet verplicht om alle vier de verhaallijnen te spelen — je zou in theorie direct op Balor kunnen afgaan — maar elke route voegt context en diepgang toe aan het grotere verhaal. De recensent vond het leuk dat gebeurtenissen in het ene pad soms terloops genoemd worden door personages, om vervolgens vanuit een ander perspectief in een andere route volledig uitgewerkt te worden.

Structuur: drie aktes

De game is opgebouwd uit drie grote delen. Akte één bestaat uit de Heroïsche Spelen zelf, verdeeld in hoofdstukken met telkens een grote veldslag gecombineerd met vrije tijd. Die vrije tijd kun je besteden aan het opbouwen van banden met teamgenoten via gedeelde maaltijden, het rekruteren van nieuwe eenheden, of training in de arena. Naarmate het verhaal vordert, breidt de wereld zich uit: je kunt het hele continent verkennen, overworld-gevechten aangaan, dungeons doorzoeken en heer-specifieke systemen gebruiken, zoals Theodora's legioenrekrutering of Leda's optredens in taveernes om geld en invloed te verdienen.

Na afloop van iemands pad in de Spelen (akte één) volgt akte twee: een oorlog die kort daarna uitbreekt, waarin je die heer en zijn/haar rekruten verder volgt. Pas als je ook dit deel voltooit, kunnen zij zich aansluiten bij de laatste, derde akte — de grote confrontatie met Balor, die zelf ook weer een eigen structuur heeft met dagen, activiteiten en een extra strategische laag.

Wat goed werkt: gevechten en personages

De kern van Fire Emblem — de tactische gevechten — wordt geprezen als sterk, met name de climax-gevechten aan het einde van hoofdstukken, vooral wanneer die in het coliseum van Dagsion plaatsvinden. Ontwikkelaar Intelligent Systems heeft volgens de recensent enkele bijzonder goed ontworpen arenagevechten gemaakt, met zaken als rijdende strijdwagens, mechanische puzzels en unieke arena's die spelers dwingen hun eenheden slim in te zetten.

Het klassensysteem is flexibel: elk personage kan verschillende ontwikkelpaden volgen. Zo kon de recensent bijvoorbeeld een aspirant-huurling ombouwen tot een dodelijke zwaardvechter met sterke kritieke aanvallen, of juist een heer stiekem trainen in magie zodat hij uiteindelijk als bereden magiër kon vechten. In plaats van de traditionele "wapendriehoek" (het steen-papier-schaar-systeem tussen zwaard, bijl en lans) ligt de nadruk nu meer op wat elk wapentype individueel goed kan doen — bijvoorbeeld magie tegen bepantsering, of lansen tegen bereden eenheden. Ook is er meer aandacht voor "Combat Arts" (speciale aanvalstechnieken) en unieke krachten per heer, zoals Leda's gezangsmagie of Dietrichs schaduwstap.

Wat minder goed werkt: herhaling en sleur

De grootste kritiek betreft de dungeon-verkenning, een mechaniek die terugkeert uit Fire Emblem Echoes: Shadows of Valentia. Dit voegt een soort klassieke RPG-verkenning met kleine groepjes en beurtgevechten toe, maar volgens de recensent wordt dit al snel repetitief: na de eerste heldenroute begon hij automatische gevechten te gebruiken omdat elk gevecht in elke dungeon op hetzelfde neerkwam.

Ook de vrije tijd tussen gevechten kreeg gemengde kritiek. Het was het interessantst wanneer er tijdsdruk was — bijvoorbeeld wanneer quests, hulpbronnen en zijverhalen afgerond moesten worden vóór een deadline — maar over het algemeen voelde het bijhouden van wekelijkse activiteiten en het controleren op willekeurige gebeurtenissen (vaak enkel zichtbaar als een klein rimpeleffect op de kaart) aan als een sleur. De recensent beschrijft periodes van stress om op tijd bepaalde bondingsniveaus of prestige te behalen, afgewisseld met periodes waarin het simpelweg neerkwam op een vast ritueel van trainen, eten en automatische taken herhalen.

Speelduur en eindoordeel

Het spel volledig uitspelen kostte de recensent meer dan 130 uur, en zelfs dan miste hij nog bepaalde scènes en gebeurtenissen. Ondanks de lengte en herhaling waardeert hij vooral hoe bepaalde verhaalelementen die in akte één worden opgezet, pas in akte drie hun volle betekenis krijgen. Wat hem vooral bij de les hield, waren de wereld en personages: de aan het oude Rome doende sfeer van gladiatorengevechten, de muziek, en een wereld waarin goden onder de mensen wandelen. Thematisch draait de game rond vragen over sterfelijkheid, nalatenschap, en waar je je beperkte tijd aan besteedt.

Ook de bijgesprekken (support conversations) en zijquests worden geprezen om hun verdieping van de wereld — zo verkennen personages in Theodora's route het dilemma van een verbod om geschiedenis op te schrijven, worstelt Leda met de verleiding van wraak, en stuit Dietrich op grotere mysteries van de wereld.

Conclusie van de recensent

De ambitieuze omvang van Fortune's Weave levert volgens de recensent verrassende en frisse concepten op voor de reeks, al had het door alles in één game te proppen ook het meest intimiderende deel sinds Fates kunnen worden. Diverse comfortfuncties — zoals voortgangsboosts tussen routes en het overslaan van reeds voltooide zijquests — maken het geheel toegankelijker. Wie houdt van langzaam opgebouwde, epische verhalen en de herhaling voor lief neemt, zal hier volgens de recensent weken tot maanden plezier aan beleven.