Er zijn maar weinig genres waarin de schaduw van één franchise zo lang en zo zwaar valt als bij het actie-avontuurgenre, waar Zelda al decennialang de maatstaf zet. Dus wanneer een nieuwe titel aankomt met een held in een opvallend kostuum, een pratende feeënbegeleider, een tijdreis-verhaal en een arsenaal aan bommen, bogen en boomerangs, is de vergelijking onvermijdelijk. Maar na ruim 25 uur in de wereld van Philabieldia kan ik met plezier zeggen: The Adventures of Elliot: The Millennium Tales verdient het om niet alleen gezien te worden als \"de Zelda-kloon\", maar als een avontuur dat op eigen kracht overeind blijft staan — en dat me van begin tot eind geboeid heeft.
\nElliot's reis voert door vier tijdperken van de geschiedenis van zijn continent, verbonden door mystieke Doorways of Time. Wat begint als een eenvoudige queeste om het koninkrijk Huther te redden, groeit uit tot een verhaal dat verrassend veel lagen blijkt te hebben. Ja, de basis is klassieke Square Enix-kost: magische geheimen, wijze zieners, en een allang verloren gewaand heilig zwaard. Maar precies dat vertrouwde fundament geeft de ruimte om het tijdreis-element te laten schitteren.
\nWat mij het meest trof, is hoe elk tijdperk zijn eigen sfeer en eigen verhalen krijgt, ook al is het dezelfde plek op de kaart. Steden veranderen drastisch in uiterlijk en bevolking naarmate je door de tijd reist, en het voelt oprecht bevredigend om de geschiedenis van een plek stukje bij beetje te ontrafelen: waarom die ene ruïne er zo verlaten bijligt, hoe een bepaalde familie generaties later nog steeds invloed heeft, welke gebeurtenis ooit een oorlog ontketende. Elliot is in de eerste plaats getuige van geschiedenis, geen man die haar herschrijft — en dat mag je in eerste instantie misschien anders verwachten, maar het levert een verrassend meeslepende manier van wereldopbouw op.
\nVechten, bouwen, experimenteren Als er één ding is waarin Elliot niet alleen evenaart, maar misschien zelfs overtreft, dan is het het gevechtssysteem. Elliot beschikt over zeven hoofdwapens, en dankzij Magicite — de betoverde edelstenen van Philabieldia — kun je die eindeloos aanpassen. Wil je een boomerang die groter is en langer blijft zweven, zodat je als een levende cirkelzaag door groepen vijanden maait? Kan. Wil je een enorme hamer die vijanden wegslaat en ze bij een genadeklap laat ontploffen? Ook dat kan. Dit systeem gaf me constant een reden om terug te keren naar mijn uitrusting en te experimenteren. Elke run door een dungeon voelde als een kans om een net iets andere build te proberen, en het feit dat vrijwel elk wapen al vroeg beschikbaar is, betekent dat je nooit het gevoel hebt vast te zitten aan één speelstijl. In plaats van vijanden gewoon te verslaan, ging het voor mij al snel om de vraag: hoe elegant, hoe efficiënt, hoe stijlvol kan ik dit doen? Het bonus drops-systeem versterkt dat gevoel alleen maar. Door vijanden te verslaan zonder zelf geraakt te worden, verdien je extra beloningen. Tegen het einde van het spel kende ik de vijandtypes door en door, en in plaats van dat dit saai werd, voelde het als meesterschap: ik kon moeiteloos door bekende vijanden heen scheuren en tegelijk mijn buit maximaliseren. Voor mij was dat geen herhaling, maar een kans om te laten zien hoe ver ik gekomen was. Faie: een metgezel met karakter Elliots feeënbegeleider Faie groeit gedurende het avontuur mee, en haar vaardigheden zijn niet alleen nuttig voor puzzels, maar voegen ook leuke tactische opties toe aan gevechten. Er zijn zelfs losse uitdagingen in het menu die volledig om haar krachten draaien, compleet met scoreboards en muziek die je kunt vrijspelen. Faie is aanwezig, uitgesproken en overduidelijk trots op wat ze kan — en dat maakt haar, wat mij betreft, een metgezel die het avontuur net dat beetje extra persoonlijkheid geeft. Ze is misschien niet stilzwijgend, maar in een spel waar je zoveel tijd alleen doorbrengt met verre werelden vol vreemden, was ik blij met een stem die het hele verhaal bij me bleef, tijdperk na tijdperk. De balans van herhaling Zijn er dingen die minder sterk zijn? De vijandvariatie had best wat groter gemogen, en sommige omgevingen keren in licht aangepaste vorm terug in latere tijdperken. Maar voor mij paste dat juist bij het thema van het spel: geschiedenis herhaalt zich, plekken dragen littekens van het verleden, en net als Elliot zelf leer je de wereld steeds beter kennen naarmate je er vaker doorheen reist. Wat in een ander spel als een tekortkoming zou voelen, werd voor mij een vertrouwd ritme waarin ik me steeds meer thuis voelde in Philabieldia. Eindoordeel The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is een avontuur dat niet bang is om in de voetsporen van de groten te treden, en dat precies daardoor zijn eigen verhaal weet te vertellen. Het diepgaande wapensysteem, het knappe gebruik van geschiedenis als verhaalstructuur en een waar einde dat alles samenbrengt, maakten mijn 40 uur in dit spel tot een van de leukste avonturen die ik dit jaar heb gespeeld. Ik pakte mijn playstation telkens weer met plezier op, en toen de aftiteling verscheen, was ik vooral blij dat ik was doorgezet tot het einde. PRO & CON PRO Rijk en flexibel wapen/upgradesysteem via Magicite\nMeeslepend tijdreisconcept dat de wereldgeschiedenis echt tot leven brengt\nEen ware ending die het hele verhaal prachtig samenbrengt\nBonus drops-systeem beloont vaardigheid en meesterschap in gevechten\nFaie voegt karakter en tactische diepgang toe\nZeven wapens, allemaal vroeg beschikbaar en volledig aanpasbaar\nSterke sfeer en wereldopbouw dankzij de vier tijdperken CON Vijandvariatie had wat groter gemogen\nSommige omgevingen keren licht aangepast terug in latere tijdperken Eindcijfer: 9/10 — Een avontuur dat zijn eigen weg vindt door de tijd. 007 First Light – Review Mina the Hollower Review Rhythm Heaven Groove – Review Pokémon Champions Review NBA The Run – Review EA Sports UFC 6 – Review